|
|
|
|
Ik luister aandachtig naar de prettige stem van de gids en kijk naar
de prachtige bougainvilles, oleander, en mimosa die langs de kant van de weg in het wild
groeien . We doen een rondje Corfu per luxe touringcar. Een zeurende pijn in mijn
kies is het enige dat deze mooie dag nog zou kunnen verpesten.
‘Sissy kreeg op die bewuste reis zo’n kiespijn dat ze de kapitein van het schip
opdracht gaf om koers te zetten naar het vaste land. Zo zette ze, met helse pijnen, voet
op Corfu.’
Ik heb altijd intens meegeleefd wanneer ik weer eens de Sissy-films bekeek. Maar zo erg meeleven dat ik precies voel wat zij heeft doorgemaakt? Terwijl ik mijn tong op de zere plek druk, probeer ik te genieten van de mooie, kleurrijke natuur. ‘Mooi hè?’ fluister ik naar Martin en knijp even in zijn hand.
Ze droeg haar paleisje op aan Achilles, want hij vertegenwoordigde de Griekse geest, de schoonheid van de aarde en de mensen van het land. Achilles was verder sterk, trots en koppig als de Griekse bergen en op zijn reizen negeerde hij koningen, gewoontes en wetten als ware het wolkjes. Vooral in het negeren van koningen, gewoontes en wetten kon Sissy zich heel goed in vinden en ze vond in Achilles een bondgenoot,’ eindigt de gids haar verhaal.
Sissy; getrouwd met haar neef keizer Franz Joseph. Een leven vol pracht en praal. Immens populair, maar zou ze nu gelukkige momenten in haar leven hebben gekend?
Ze had een schoonmoeder die zich constant bemoeide met de opvoeding van haar kinderen. Ze deed in haar schoonmoeders ogen nooit iets goed. Helemaal niet meer toen haar dochtertje op 4-jarige leeftijd aan een virus overleed. Haar zoon, de troonopvolger, werd jaren later samen met zijn minnares dood aangetroffen. Naar alle waarschijnlijkheid ging dit om een politieke moord. De eenzaamheid op het hof. Haar liberale ideeën die haar niet in dank werden afgenomen door andere landregeerders. En haar liefde en adoratie voor Achilles; een mythe.
De bus stop voor de oprijlaan van haar ‘buitenhuisje’. Wanneer ik een stap zet in de hal – de ziel van het huis – waan ik me in een andere tijd; zo’n honderd jaar geleden. Trieste ogen van een bloedmooie vrouw kijken me vanaf een schilderij droevig aan. Verderop staan twee beeldjes. De ene is de godin der wijsheid: ‘Pallas Athene.’ De andere is ‘Hebe’, de godin van de eeuwige jeugd.
Toepasselijk, denk ik. Sissy was heel bang om oud en lelijk te worden. Het werd een ware obsessie voor haar. Elke dag rende ze wel een paar uur hard in haar lange zwarte jurken, om zoveel mogelijk calorieën te verbruiken. De Grieken vonden haar maar een rare; ze noemden haar dan ook ‘de zwarte locomotief.’
Onvoorstelbaar dat ze met haar 1 meter 73, altijd rond de 53 kilo woog. Ik word meegetrokken door Martin. De groep is al in een andere kamer beland. Een vitrine met persoonlijke bezittingen trekt mijn aandacht. Ik probeer een gedicht, geschreven door Sissy, te ontcijferen. De dramatische krullen in de letter L is het enige dat me bijblijft.
