Goedendag allemaal vanuit Baku !
We schrijven aan gene zijde van de Oceaan: vrijdagochtend Two
Days After the Wedding. Gene zijde van de Oceaan heeft zich nog verder
verwijderd van “deze zijde” door samen met Truus circa 4000 kilometer naar
het Oosten te reizen: naar Baku in Azerbayan. Maar gelukkig gaat de
electronische snelweg sneller dan de vliegtuigen van Turkish Airlines. De
verzorging aan “gene zijde van de Oceaan” is ni plocho (Russisch voor
“niet slecht”) want ik word zojuist voorzien van een kopje Rooibos thee. Dat
klinkt Zuid Afrikaans. Te gek voor woorden al dat internationale gedoe. En nu
komt er ook nog een tas koffie achteraan, ik word er week van.
Met toenemende spanning het verslag gelezen over de Miss
Universe verkiezing. Geweldig dat de Dominicaanse Republiek heeft gewonnen met
Amelia Vega. Aan Lucy: hartelijk gefeliciteerd met (bijna) jouw evenbeeld. In
jouw plaats zou ik ook apentrots zijn op mijn landgenote. Ter vergelijking:
tijdens het Euro Song festival werden we slechts vijftiende.
Het was ons hoofddoel van de reis naar Baku in Azerbayan.
Alice is de dochter van Truus en die is nu getrouwd met Ilham. Het klinkt
allemaal heel gewoon zoals dat elke dag overal op deze aarde vele malen gebeurd.
Maar toch: meestal zijn het twee mensen uit Rotterdam, of uit Utrecht of uit
Dommelen. Soms worden regio’s overschreden of landsgrenzen als het niet te ver
is. Zoals Belgie – Nederland of Curacao – Dominicaanse republiek. Maar Alice
deed het anders, zij heeft haar geluk gezocht in Azerbayan, een vroegere
Russische republiek in de Kaukasus.
Toch wel aardig om te vermelden hoe Alice en Ilham elkaar
vonden. Alice woonde al langer in Baku, deed o.a. werk voor het Rode Kruis. Er
zijn in dat gebied vele ontheemden door allerlei oorlogen: je hebt daar Armenie,
Georgie, Dagistan en iets hoger Tjetchenie. Ilham werkt in Baku bij de UNHCR
(van Lubbers). Zij hadden elkaar wel ooit ontmoet maar zonder een vonk. Maar in
2000 ging Alice voor War Child naar Sierra Leone. En wie kwam zij daar tegen? Ja
Ilham dus, die er was vanuit de UNHCR. En misschien was het de Afrikaanse zon
die hen verwarmde, het vonkte in ieder geval aan alle kanten en zo kon
zelfs dat land een Wonderland worden.
Kortom: het was dik aan en Alice ging definitief naar Baku.
Het geluk kon niet op, want sinds eind 2000 is hun leven ook nog verrijkt met
een zoontje, Tural geheten.
Maar er moest wel ook getrouwd worden. Dat vergde wat
formaliteiten die tijd vroegen. Maar 11 juni was het dan definitief. Truus wilde
daar uiteraard bij zijn. Quirien de andere dochter van Truus ook en ik had er
ook wel trek in, nieuwsgierig als ik ben om weer eens wat anders mee te maken.
Eergisteren (woensdag 11 juni) hebben we het allemaal
beleefd. Ik moet nu even de neiging onderdrukken om niet in detail alles op te
schrijven. Dan lijkt het op die videobanden die van zo’n bruiloft worden
geproduceerd en waar je je dan achteraf uren aan zit te vergapen.
Dus nu maar wat grote stappen.
De naam roept al meteen het allerhoogste geluk over je af.
In dit geval over het bruidspaar. Het is de stedelijke trouwzaal. Omdat
Azerbayan een Moslimstaat is had ik een beetje gehoopt dat we een echte Imam
zouden ontmoeten voor de inzegening. In plaats daarvan stond er gewoon een
keurige dame die de formaliteiten regelde. Maar de entourage gaf ons allen (een
man of twintig uit de naaste familie en vriendenkring) toch wel een gelukzalig
gevoel. De Palace is van binnen een ruim en mooi aangekleed gebouw. Wij werden
bovendien onthaald (deftig woord passend bij dit Palace) door twee Azerische
muzikanten die Azerische muziek brachten. De huwelijksprocedure bestond uit twee
delen. Eerst moesten wij (publiek) samen met het bruidspaar voor een gesloten
deur wachten. Alleen de twee getuigen mochten binnen. Naar horen zeggen werden
de getuigen ondervraagd over mogelijke huwelijksbelemmeringen en of het
bruidspaar dat voor de deur stond wel de echte was. Het bleek allemaal te
kloppen want daarna mochten we met zijn allen binnen om de bekende rituelen mee
te maken: uitleg over de wettelijke regelen, het Ja woord, de ondertekening, de
ringen en daarna uiteraard de Kiss of Happiness in het Palace of Happiness. En
daarna mochten wij allemaal kussen.
En we dronken ook nog champagne.
Conclusie: het officiele gedeelte is niet echt anders dan
bijvoorbeeld in Nederland maar de entourage is aangepast. En dat was toch wel
heel interessant. Mooi is ook om te zien hoe emotioneel de mensen elkaar kunnen
bejegenen.
Vanaf 19.00 uur werd er begonnen aan de Wedding Party. In
een grote zaal waren verschillende disciplines aanwezig om het tot een bruisend
feest te maken. De formule van een dergelijk feest is die we Worldwide kennen,
zelfs op de Twentse Boerenbruiloft: het bruidspaar prominent op een verhoging,
veel mensen aan lange tafels, muziek, dansen, speeches, en vooral de tafels vol
met heel veel eten en drinken. Vooral dat laatste geeft de grote feestelijke
zaal een heel kleurrijk aanzien en het inwendige van de feestelingen een voldaan
gevoel (na afloop). Dat eten is een mengeling van typisch Azerisch voedsel tot
de bekende kippenboutjes. Van belang is natuurlijk dat dat eten ook nog heel
goed smaakt. En niet te vergeten de drank. Thuis drink ik zelden Vodka, maar in
Baku is het heel populair, dus wordt er vaak gehesen, zo ook op deze avond.
Alle ingredienten waren er dus voor een flink feest. En dat
is het ook geworden. Een professionele ceremoniemeester praatte iedereen aan
elkaar en een in Baku populaire zanger hield de stemming erin; hij bleek van het
nivo Guus Meeuwis te zijn, stond recentelijk nog in de top van de hitlijst.
Je kunt je afvragen wat er dan anders was dan bijv. bij ons
of op Curacao. Het zijn de mensen die het feest maken (klinkt goed) en de
Azerisch zijn anders dan de Hollanders en anderen. De mensen hebben de
uitstraling en vooral de warmte van het bij elkaar zijn. De familieband is heel
sterk, zo lijkt het tenminste van op afstand. In de familie van Ilham is dat in
ieder geval duidelijk het geval, met als heel sterk bindend middelpunt zijn
moeder. Het is een heel busy vrouw, regelend, organiserend, de hele avond
dansend en bovendien een heel warme en lieve vrouw. (de naaste familie van mijn
kant heeft haar gezien op de video van vorig jaar, meeslepend een Azerisch lied
zingend).
Kortom: de Azerisch hebben de cultuurtrekken van de mensen
in het Midden Oosten: Turken, Iraniers en Irakezen en van andere Zuid Russische
volkeren.
Het is gebruikelijk dat de ouders van bruid en bruidegom de
feestelingen toespreken, dus dat hebben ook wij gedaan. Truus deed het
voortreffelijk in het Engels en kreeg een warm applaus. Ook Quirien bracht een
zelf gemaakt poetisch gedicht en omdat het niet te lang is volgt het hier:
Op
afrikaanse bodem,
Liefde
in de knop.
Geurende
ontluiking,
Gekleurd
door vreugde.
Twee
harten in volle bloei,
Verbonden
tot één ziel.
Oneindig
vernieuwend en
Altijd
groeiend.
Dit jaar weinig siteseeing gedaan, want we waren hier vorig
jaar al. Veelal lekker geluierd en wat langer uitgeslapen. We hebben vorig
jaar een klein blauw boekje gekocht voor 2000 Manath. Daarin schrijven we af en
toe iets op. 2000 Manath lijkt heel wat maar is niet meer dan ca. -,45 eurocent.
De koers is: 1 euro = 5700 Manath en om het gemakkelijk te maken rekenen
we voor Manath 5000 = 1 euro en 50.000 Manath is dan 10 euro.
In Istanbul moesten we op 4 juni wel vijf uur wachten op de
aansluiting naar Baku. Tijd genoeg voor een tee en een Premium Efes. Als ik het
over drank heb denk ik altijd meteen aan de Casa, ik weet niet waarom. Op de
menukaart zag ik wat interessante suggesties voor hem met de nadruk op de
Tequila:
 |
Margarita: tequila + lemon juice + cointreau |
|
Tequila Sunrise: tequila + orange juice + grenadine |
|
Black Russian: vodka + kahlua |
Ons verblijf is dit jaar niet bij Ilham en Alice thuis (dan
zou het wel erg druk en dicht op elkaar worden met drie man er bij), maar in een
voor Azerisch luxe appartement. Dat lag direct naast de Amerikaanse ambassade.
Dat heeft als voordeel dat er veel bewaking rondloopt. Bij binnenkomst kwamen
wij langs een wachtpost en we moesten daar zelfs ons paspoort laten zien. Het
voordeel van ons verblijf daar is, dat wij nu ook extra bescherming verwachten.
De security is verder heel vriendelijk voor ons, maar dat zegt niet alles (misschien
zijn ze wel extra op hun quivive voor vriendelijke gasten zoals wij, je weet
maar nooit nie).
Op Vrijdag 6 juni waren wij te gast op een fairwell partij
voor een collega van Alice. Zij werkt bij World Vision, een Christelijke
organisatie die goed werk doet voor mensen in nood. Wat ze precies doen moet ik
nog eens bekijken op Internet. Maar het was er heel gezellig en ontspannen met
een international gezelschap: Amerikanen, Australiers, Philippijnen, Azerisch en
Nederlanders.
Vorig jaar hadden we in een antiekzaakje wat leuke dingen
gekocht. Dus gingen we er nog maar eens naar toe. Nu zonder wat te kopen, maar
het bijzondere was wel dat men ons herkende, tenminste dat zeiden ze. De
eigenaar was overigens niet mijn grote vriend, want ik vond dat hij mij vorig
jaar voor een kopje te veel had laten betalen. Nu smeerde hij flink met
uitspraken als: Nederland is het beste land, het heeft de beste voetballers (van
Basten hoor je steeds) en als klap op de vuurpijl: uw vrouw is wel heel knap !
Behalve in de supermarkt behoor je overal op de prijs af te
dingen. Dat is natuurlijk in meer landen gebruikelijk. Maar telkens als je denkt
dat we een paar duizend Manath hebben verdiend dan geeft je dat een
voldaan gevoel. Op een grote bazaar / markt maakten we het echter wel erg bont,
tenminste Quirien vond dat ze dat moest doen. We kochten twee pakken safraan
(van 20.000 manath per stuk) en een krans van verse peper (als versiering in de
keuken), totaal ruim 70.000 manath (dat is ca. 15 euro). Dat vonden we teveel en
toen begon het handelen met vooral ook veel onbegrip over en weer wat we (de
verkoper en wij) bedoelden. Op het eind waren we bereid om 20.000 manath te
betalen voor de hele handel. Heel veel onbegrip bij de verkoper over zo’n
afperserij, maar wij vele malen dreigen om het spul maar achter te laten. Het
duurde minstens een kwartier en de spanning liep op omdat er zich rondom ons wel
16 mannen hadden verzameld die toekeken en soms commentaar gaven. Maar het
resultaat mocht er zijn: wij betaalden onze 20.000 manath (is vier euro), de
verkoper redelijk kwaad achterlatend. He he, moesten we wel verzuchten.
We hopen de komende dagen nog wat leuke dingen mee te maken,
maar daarover de volgende keer. Wij groeten u allen vanaf gene zijde van de
Oceaan in Azerbayan en zeggen:
Houdoe.
Harry