Casa Nieuws 20.02.2000

 

Ja, Guten Tag allerseits!

Update #02, 24.02.2000 / 22:14:40
Eergisteren beloofde de CasaSpider belangrijk nieuws, wel beste mensen, wij vallen gelijk met de deur het huis in. Na vele maanden formulieren verzamelen, opsturen, legaliseren en wat dies meer zij, gisteren woensdag 23 februari 2000 was het dan eindelijk zover. Het zoontje van Lucy, Luchiano, tegenwoordig dus ons zoontje, is aangekomen op Curacao! Dinsdag was al spannend, 's avonds werd er weinig geslapen. Woensdag zaten Lucy en de Spider al ruim voor half twaalf gespannen op Hato, te turen naar aankomende vliegtuigen. Ongeveer 11:35 landde het ALM toestel, Lucy ontwaardde (logisch) het eerst Luchiano, die aan de hand van tia (tante) Elsa aan kwam lopen. 'O wat istie klein!', zei Lucy...

23 Februari 2000: Luchiano aan de hand van tante Elsa (in het wit)...

Nadat er op afstand gezwaaid was, gingen zij door Immigratie. Dit duurde nogal lang, dus dan gaat men zich al gauw zorgen maken. Ten onrechte gelukkig en vrij snel daarna kon Lucy haar zoon in de armen sluiten en reden wij naar huis. Hier werd de aankomst gevierd met een paar koude Polar biertjes en macaroni. 's Middags en 's avonds had Casa Java cursus. Toen hij om 21:20 thuis aankwam liep Lucy buiten met Luchiano. Hij had heimwee en zei steeds: 'Me voy!!!' (Ik ga ervandoor!!!). Hij wilde naar zijn oma, die hem de afgelopen zes maanden alleen verzorgd heeft. Afwisseling was gevraagd en gelukkig was collega-DBA Nick Keeman jarig.

23 Februari 2000: Nick Keeman jarig (29 jaar geworden)...

Dus gingen wij daar een paar biertjes drinken. Langzaam kalmeerde Luchiano en thuis aangekomen gingen we gezellig met zijn drieën in een bed liggen slapen. Regelmatig waren we wakker, dus echt uitgerust was niemand de volgende morgen. De CasaSpider kon meteen beginnen met nieuwe huiselijke plichten, hij mocht een kinderfietsje in elkaar zetten. Gelukkig had Lucy het denkwerk al gedaan en hoefde Casa slechts de moeren hard aan te draaien. Diegenen die het verhaal van Het Kastje kennen, weten dat doe-het-zelven niet zijn sterkste kant is...

Vandaag, donderdag dus, lijkt Luchiano al enigszins gewend te zijn. Hij ging met Lucy mee naar haar cursus Engels en toen de Spider thuis kwam moest er meteen met het fietsje gespeeld worden. Nu liggen moeder en zoon gezellig op bed. Tja, het zijn hele veranderingen, maar tot nu toe valt het Casa niets tegen...

Luchiano op door Spider in elkaar geknutseld fietsje...

En Lucy heeft lang op haar zoon gewacht, zij miste hem erg en het is leuk om te zien hoe gelukkig zij nu met hem is. Mooi, de Spider zal de komende tijd proberen zich in te houden m.b.t. kinderverhaaltjes, daar had hij vroeger namelijk nogal een hekel aan. Zo ziet men maar hoe de tijden kunnen veranderen. Goed, een laatste fotootje dan nog...

24 Februari 2000: zoon en moeder in de leunstoel...

Tijdens de Java cursus heeft de Spider nog een foto gemaakt, leuk voor een verhaaltje toch, zo'n cursus? Helaas is de foto wat onscherp geworden en dus niet geschikt voor plaatsing. Morgen een nieuwe poging, het verhaal verschijnt dan in het volgende CasaNews.

Hasta luego,

CasaSpider.

Update #01, 22.02.2000 / 22:13:16
Wij schrijven dinsdag 22 februari 2000 ongeveer 22:13:16 in the Captain's Log. Ja, ja, de Spider weet het, een dag te laat. Dit houdt verband met het volgen van een Java cursus (erg leuk) die tot 's avonds 21:00 uur duurt.

Deze week zijn Lucy en de CasaSpider tweemaal bij Edgar geweest, jawel... Woensdag om een paar flesjes Guiness te drinken en om Edgar's live-in uit Suriname te bewonderen. Zij heet Dulcina en is een doortastende dame die ook erg van praten houdt. Gezellig dus. Haar doortastendheid bleek onder anderen hieruit dat zij al binnen een paar dagen Edgar's haar geknipt had en wel zodanig dat laatstgenoemde twee dagen niet naar zijn werk durfde. In de gemiddelde gabber-tent valt Edgar echter helemaal niet meer op. Casa probeerde Dulcina zover te krijgen dat zij haar belevenissen in Siberie met Edgar eens op papier zou zetten en zowaar, zij had daar wel zin in. Om censuur van de Tiran te voorkomen, stelde de Spider voor dat zij haar verhaal in de brievenbus voor het huis zou deponeren, daar kwam Edgar immers nooit. 'Nou, in dat geval rij ik daar wel even langs', bromde Edgar tot grote hilariteit van Dulcina. Zij had nog nooit meegemaakt dat iemand met de auto naar zijn eigen brievenbus reed. Helaas is er tot op heden nog geen verslag ingeleverd, wij wachten af...

Edgar (met nieuw kapsel) en Dulcina

Iets na elven namen Lucy en de CasaSpider afscheid en reden richting Willemstad. Eerst moet dan een smal weggetje met kuilen worden overwonnen, de weg tussen Willibrordus en de afslag Soto/Lagun. Al vrij snel reed Casa in een kuil en het gevolg was een lekke band. Nu is het aardedonker langs dat weggetje en hoewel de Spider inmiddels toch al wat bandjes heeft verwisseld, wilde het nu niet zo lukken. Het probleem was om het reservewiel op zijn plaats te krijgen, we kregen de bouten niet in de gaatjes. Dan probeerde Lucy het weer een paar minuten, dan de Spider himself. Niets mocht baten. Het was inmiddels al over twaalven toen er een auto aankwam. Lucy positioneerde zich strategisch en zowaar, de auto stopte. De eigenaar beschikte over een zaklamp, zodat een paar minuten later het karwei geklaard was. Wat een avontuur!

Edgar, Lucy en Dulicina. Ongeveer 1 uur voor de lekke band...

De volgende dag reed Casa meteen naar een tyre-shop om de lekke band te laten repareren. 's Middags reed hij weer naar Kodela. Vlak voordat hij aankwam trok de auto sterk naar rechts en ja hoor: dezelfde band had het nogmaals begeven. Nu werd het tijd voor drastische maatregelen: Uralco (lease-maatschappij) bellen. De Spider kon dezelfde middag nog langskomen voor een nieuwe band. Om 15:30 meldde hij zich. Neen, hij hoefde niet te blijven staan kijken, maar kon op zijn gemak een kopje chocolademelk nemen. Wat een service. Om 15:45 meldde de werkplaatschef dat alles onder controle was. Om 15:55 dat men de band niet kon plakken en dat er een nieuwe op moest. Wel, dit had Casa maarliefst twee maal uitgelegd, men luistert ook nooit! Om 16:10 kwam de auto uit de werkplaats, tot zijn verbazing zag de Spider dat de reserveband (een thuisbrengertje) er nog steeds onder lag. De nieuwe band was gewoon in de kofferruimte gegooid, nou ja zeg! Op dringend verzoek van de Spider ging de servicegerichte monteur weer richting werkplaats. Nog eens tien minuten later was de zaak dan eindelijk in orde.

Zaterdagavond was afgesproken om naar café Hollywood te gaan. De CasaSpider en Lucy gingen Edgar ophalen en er zouden nog wat mensen komen, waaronder Nick en Denise. Op zaterdagavond is het Karaoke avond in Hollywood en Denise was vastbesloten om te gaan zingen. Toen we aankwamen sloeg ons echter de schrik om het hart: die avond was het Kabrietenavond in Hollywood. De Kabrieten is een carnavalsvereniging Nederlandse stijl, vooral bestaand uit bejaarden (no offense). Het gaat er van zak eens lekker deur en meer van die mooie liederen, Lucy vond het prachtig, Casa kon het wel even pruimen. Maar  toen kwamen Nick en Denise, wel die waren not amused. Nick is bijna allergisch voor de Kabrieten, dus toen Debbie van Chadé die op zaterdag regelmatig bij Hollywood werkt hun drankjes kwam opnemen, antwoordde Nick: 'Nee, niks, wij gaan zo weg!' En zo geschiedde. Lucy, Edgar en Casa zijn daarop naar een Bachata bar gegaan met de naam Bar Buraku. Het was best gezellig met een flesje Brugal rum erbij...

Tot slot, maar not least feliciteert de Spider Aimee met het behalen van haar 31e verjaardag. En dit ondanks het niet schrijven van een nieuwe story. Laat dit een aansporing zijn! De hele wereld is namelijk zeer benieuwd  hoe het haar vergaat. 31 is een mooi getal, het is namelijk een priemgetal, dat weet Casa zo goed want die heeft hij gisteren mogen berekenen tijdens de Java cursus... :-)

Wel, hier laat de Spider het bij. Misschien, misschien morgen, woensdag 23 februari, een belangrijke update. Dus: komt allen weer kijken!!!

Hasta mañana,

CasaSpider.

Wij schrijven maandag 14 februari 2000 ongeveer 21:24:55. Valentijnsdag! Maar daarover straks meer. Dinsdag 8 februari had de Spider vrijgenomen en dat doet men niet zomaar. Neen, zondag was tijdens een maaltijd in de Cactus Club het plan opgevat om de Christoffelberg te beklimmen. Casa wist niet meer precies of het nu de twaalfde of dertiende keer was dat hij deze bergreus zou gaan bedwingen. Daarom werden de agenda's van de voorgaande jaren maar eens geraadpleegd en hieruit werd onderstaande tabel geconstrueerd.

12. 08.02.2000 Lucy, Piet, Verina, Ilona, Dick, Chris
11. 07.03.1999 Ronald, Marcel
10. 10.01.1999 Piet, Verina, Teus
09. 27.05.1998 Olga
08. 18.05.1998 Jannie
07. 14.02.1998 Ron, Sandra
06. 01.02.1998 Karen
05. 15.05.1997 Katja
04. 26.11.1996 Majlis
03. mei 1996 Irma
02. 15.02.1996 Irma, Ronald, Henry, Cynthia, Ingrid, John
01. feb. 1994 Nick, Ronald, Johan, Dorien

Hieruit blijkt dat het om de twaalfde keer ging, hoewel de Spider toch echt haast zeker weet dat hij nog een keer meer bovenop is geweest. Helaas weet hij niet meer met wie en al helemaal niet meer wanneer... Ach, het betreft hier slechts statistieken en die gaan over het verleden en zoals de bekende Dominicaanse brard Joe Veras al zong: 'Aprende del pasado y vive el presente' wat zoveel betekent als 'Leer van het verleden en leef het heden'. Goed, na deze wijsheden gaan we maar eens van start...

Dick & Lucy aan het uitrusten...

's Morgens om iets over half negen arriveerden de Zijtveldjes op de Socratesstraat. Helaas konden we nog niet weg, want Dick en zijn vriend Chris gingen ook mee. En Dick is wel een Nederlander, maar ook een uit Nijmegen of zo en die nemen het niet zo nauw met de tijd. Dus om iets voor negenen konden we vertrekken. Bij het Christoffelpark aangekomen moest er natuurlijk onderhandeld worden over de prijzen, niet-ingezetenen betalen normaliter iets van NAF 20,= entree. Dit deed Lucy in woede ontsteken: 'Hoe is het mogelijk, dat je om zo'n stomme berg te beklimmen nog geld moet betalen ook!' En gelijk heeft ze... Maar goed, Verina deed het woord voor de Zijtvelds. Tot haar (en die van de Spider) stomme verbazing, zei de dienstdoende beheerster: 'En geen auto's in het park!'. Eerst dachten wij nog dat we het verkeerd verstaan hadden. Immers, normaliter rijdt men het park binnen om na ongeveer 20 minuten stijgen en dalen te arriveren op een parkeerplaats waarvandaan de beklimming begonnen wordt. 'Dan gaan we niet!', zei de Spider in een opwelling. Nadat de beheerster ons enigszins gekalmeerd had met de mededeling dat het wel meeviel met het extra lopen werd besloten om het er dan toch maar op te wagen.

Ilona en Piet: volhouders...

En uiteindelijk viel het ook wel mee, het is ongeveer 35 minuten verder lopen, maar zonder noemenswaardig hoogteverschil. Dus om half elf kon met de eigenlijke beklimming begonnen worden. De tocht naar de top verliep voorspoedig, Verina (die met zijn tweeën moest lopen op twee benen, ra ra wat is dat) hield het bij de tweede bankjes voor gezien, maar de rest kwam zonder problemen boven.

Chris, Ilona, Lucy en Dick op een gevaarlijk moment...

Ook de afdaling verliep soepeltjes. Normaliter heeft de CasaSpider als hij eenmaal terug is op de parkeerplaats maar één gedachte: binnen drie minuten dat k..park uit! Nu moesten we echter nog 35 minuten lopen.

Kleine vrouw voor grote Berg... Hello (08.02.2000). El miercoles por primera vez he subido a una montaña. Al principio no queria subir porque tenia un poquito de miedo, pero despues subí y no puedo decir que me gustó mucho pero si tengo que hacerlo, lo haría otra vez. Para bajar me gustó mas que para subir. Me gustó la experiencia con las personas que estaban y la pasé muy bien. Tambien fue la primera vez que podía jugar dentro de la playa, porque ahora puedo nadar mucho mejor. He jugado con Dick. La cueva de Boca Tabla no me gustó, solo hoy me duele todo...

Hello (08.02.2000). Woensdag heb ik voor het eerst een berg beklommen. In het begin wilde ik niet klimmen, want ik was een beetje ban, maar daarna klom ik en ik kan niet zeggen dat ik het erg leuk vond, maar ik als het moet zou ik het weer doen. Het dalen vond ik leuker dan het klimmen. Ik vond het leuk met de andere personen en het was een leuke dag. Ook was het de eerste keer dat ik kon spelen in het water, want ik kan nu veel beter zwemmen. Ik heb met Dick gespeeld (...). Ik hield niet zo van de grot van Boca Tabla, en vandaag doet alles pijn...

Maar ach, ook dat viel mee en net binnen de vier uren waren we terug bij het startpunt. Inmiddels had iedereen toch wel dorst en ook honger. Dus werd er cola besteld en hamburgers. Achteraf was het beter geweest om die hamburgers te bestellen vóórdat we naar boven gingen. De Spider probeert hier op subtiele wijze aan te geven dat het tamelijk lang duurde voordat de naar vis smakende hamburgers eindelijk op tafel stonden. Voordat ze kwamen (ongeveer 45 minuten) kwam de serveerster nog even vertellen dat 'ze allemaal tegelijk' zouden komen. En dat klopte ook inderdaad.

Na 42 dagen arriveerden de hamburgers...

Hierna werd koers gezet naar Boca Tabla. Het is een van Casa's favoriete plaatsen, om gewoon een kwartier rustig binnen in die grot te zitten, te kijken naar de woeste golven die op je afkomen en vooral te luisteren naar het donderend geraas daarvan. Het was de eerste keer dat Lucy Boca Tabla zag en waarschijnlijk ook de laatste keer, zij vond het doodeng. Die golven zouden ons kunnen verpletteren tegen de rotsen. Nu is dat een beetje overdreven, maar iets meer dan een jaar geleden is de Spider toch het hoesje van zijn camera in de woeste golven kwijtgeraakt!

Laatste etappe van een dagje Christoffel is altijd het strand, deze keer Kleine Knip. Helemaal verlaten... Dick, Lucy en de Spider hebben lekker gefrisbeed in de zee. Toen we eruit kwamen en wilden opdrogen begon het helaas te regenen. Dit was het sein om de terugreis in te zetten. Lucy en de Spider hadden een druk programma, want 's avonds kwamen de Zijtveldjes eten, samen met Krijn en Roland. Roland is net een week aan het herstellen van een meniscus-operatie, dus die kon wel wat afleiding en eten gebruiken. En Krijn's vriendin Gerbys zat in Venezuela. En als Krijn alleen thuis is kan hij nogal moeilijk voor zichzelf zorgen, zo moest half-kreupele Roland zaterdag al voor Krijn koken, kun je nagaan! En nu was Lucy dus aan de beurt. Het was een gezellig etentje met na afloop een boerenbridge-drive. De overigen konden het maar matig waarderen dat de Spider zijn boerenbridge-kennis op superieure wijze etaleerde en weten zijn overwinningen aan het stompzinnige adagio: 'wie schrijft die blijft', nou ja zeg, èn het vuile werk opknappen (de stand bijhouden) èn nog winnen ook, da's pas knap... :-)

Zo langzamerhand naderde het weekend. Zaterdag de twaalfde was de dag van de Ruby's Jump-Up. De Ruby's zijn/is een carnavalsvereniging die gesponsored wordt door Sql Integrator. Zo was het niet zo moeilijk om aan twee gratis kaartjes te komen, tja als gehuwde DBA moet men inventief zijn, daar weet collega Nick Keeman alles van... De eerste keer dat de Spider gejumped heeft was in 1994, het was tevens de laatste keer. Als hij een associatie moest maken met het woord Jump-Up dan komt daar automatisch klunen uitrollen. Lucy wilde echter dolgraag een keer jumpen en als echtgenoot heeft men nu eenmaal bepaalde plichten te vervullen, dus zo geschiedde. Nick en Denise haalden Lucy en de CasaSpider in Zorro outfit om half acht op, vervolgens werd de auto van de Spider aan het eindpunt geparkeerd, Hofi Biesheuvel. Vervolgens gingen we met Nick's auto naar het startpunt, de Coca Cola fabriek. De opkomst was waarschijnlijk niet zo groot als verwacht, want een paar uur voor het begin van de Jump-Up was besloten dat ook het eindpunt bij de Coca Cola fabriek zou zijn, het feest bij Hofi Biesheuvel was afgelast. Dit betekende wel dat de auto van Casa op de verkeerde plaats stond. Voordeel van de betrekkelijk geringe opkomst was dat de dranktoevoer uitstekend verzorgd was. Binnen een kwartier was de Spider in de juiste stemming, een aantal Amsteltjes en als ijsje vermomde baco's verder. Een Jump-Up betekent toch al gauw acht kilometer dansen, maar gaandeweg raakt de Spider in een dergelijke trance dat hij wel drie van dat soort rondjes had kunnen afleggen. Lucy vermaakte zich ook uitstekend helemaal voorin samen met Denise, de stemming was super en er stond veel publiek langs de weg. Toen uiteindelijk de auto van de Spider was bereikt, stelde deze dan ook voor dat Nick (buiten mededinging) deze naar het eindpunt zou brengen en dat Casa zelf met Lucy en Denise door zou jumpen. En zo geschiedde, het was een uitermate leuke avond die ietwat bizar eindigde, details zijn echter niet geschikt voor het Internet...

Bloemen en Champagne op Valentijnsdag...

Zondag de dertiende werd in gepaste stijl doorgebracht, het betrof hier het éénjarig huwelijksfeest van Lucy en de CasaSpider. 's Avonds was er dan ook nog het klaverjastournooi, de halve finale. Ondanks een tiende plaats (van de twaalf koppels) plaatsten wij ons voor de finale volgende week. Er zal echter nog flink geoefend moeten worden...

Geintje! Maar wel een beetje groot gifje...

Maandag, vandaag dus, is het Valentijnsdag. In de middagpauze race-ten (???) Krijn en de Spider naar Centrum Supermarkt om snel twee boeketten te kopen, niet voor elkaar natuurlijk maar wel voor de resp. echtgenoten. Lucy was helemaal gek op de bloemen, ze wilde er de hele dag naar kijken en 's avonds moesten er foto's gemaakt worden. Het is een zeer gezellig dagje geworden...

Resultaat van een zoentje op Valentijnsdag...

Hasta luego,

The CasaSpider.