Casa Nieuws 24.09.2000

 

Ja, Guten Tag allerseits!

Wij schrijven zondag 01.10.2000 ongeveer 08:53:11. Panta Rhei (alles stroomt) en de tijd vliegt. Inmiddels zitten de Spidertjes sinds donderdagavond weer op Curacao, de vakantie in Nederland zit erop. Wat hebben wij sinds het bezoek aan de Efteling op 18 september nog uitgespookt? Dinsdag 19 september werd Burger's Zoo in Arnhem met een bezoek vereerd. Het zonnetje scheen zoals het eigenlijk de gehele vakantie geschenen heeft. Met uitzondering dan van de bruiloft van Luc en Pascale... Burger's Zoo is zeker geen lelijke dierentuin, maar na een uur of vier rondlopen heeft men het toch wel een beetje gehad. In Burger's Desert kreeg Lucy bijna claustrofobie en het nieuwe Burger's Ocean was wel aardig, maar viel toch een beetje tegen qua haaien bijvoorbeeld. Overigens, de naam Burger's Dit en Burger's Dat doet Casa denken aan het idiote proces dat Franstalig Quebec in Canada voerde tegen Burger King. Deze keten moest haar naam veranderen in Le Roi du Hamburger. Zo ziet men maar dat alle Franstaligen gek zijn en dus niet alleen die in Frankrijk.

Lucy, Luchiano en de CasaSpider (achter het hek)...

Overigens was het iedere ochtend vaste prik om naar de Olympische Spelen te kijken, waar Nederland uitstekend presteert. PVDH (2x), Marco Huizinga, Inge de Bruin (3x), Leontien van Moorssel (3x), de Hocky-Heren, Ankie van Grunsven en Jeroen Dubbeldam zorgden voor 12 maal goud, een record en een achtste plaats in het medaille-klassement, voor Cuba, Engeland en vele anderen. Het was wel een beetje teveel van het goede op sportgebied, op zes avonden in deze drie weken was er ook nog Champions League. Neen, dan was de oude Europacup I toch een stuk exclusiever.

Kinderen vinden vaak simpele dingen leuk. Luchiano bewees deze stelling nogmaals bij V&D in Eindhoven. Wij moesten daar even heen om de Bert & Ernie foto op te halen. Bij binnenkomst kan iedere bezoeker zichzelf zien op een beeldscherm, men wordt namelijk in de gaten gehouden door camera's. Het was de eerste keer dat Luchiano dit meemaakte en hij kon er geen genoeg van krijgen, tien minuten blijven staan kijken naar zichzelf op TV en hij had het nog veel langer kunnen volhouden. Bij het weggaan wilde Casa daarom even wat foto's schieten van dit tafereel. Helaas is het bij één foto gebleven. Op het moment dat hij de tweede wilde maken, greep de beveiligingsbeambte in. Het was verboden foto's te maken en indien men dat wel wilde moest er toestemming worden gevraagd aan een geautoriseerde beambte. Wel, zo belangrijk was die tweede foto nu ook weer niet...

Lucy en Luchiano kijken gebiologeerd naar zichzelf in V&D...

Lucy houdt wel van een gokje en dan met name in het Casino. Logica -alleen het Casino wordt er rijk van- helpt daar niet tegen. Nu is er in Eindhoven een Holland Casino. Donderdagavond wilde Lucy daarheen, zonder Luchiano uiteraard. De CasaSpider had nog helemaal niets in de gaten, toen Lucy aan Casa's vader Harry vroeg: 'Harry, wat doe jij vanavond?'
Harry: 'Uhhh, ik heb vanavond een vergadering.'
Lucy: 'Hoe laat ben je thuis?'
Harry: 'Ik denk om half elf.'
Lucy: 'Mooi, dan gaan Peter en ik om half elf naar het Casino en moet jij op Luchiano passen.'
Harry: 'Ha ha, dat is goed!'
Toen Harry thuiskwam van zijn vergadering stonden Lucy en de Spider hem in nette kleding op te wachten. Harry gaf nog wat fiches die hij overhad mee en daar gingen wij. Het budget was f 200,= en na 20 minuten was hier nog f 100,= van over. Casa dacht dus vroeg thuis te zijn. Bij de roulette had Lucy echter meer geluk dan aan de BlackJack tafel en al gauw was er winst. Uiteindelijk bleef daar niet zoveel van over, winst moet tenslotte geïnvesteerd worden, maar aan het eind van de avond hadden we toch f 150,= verdiend, niet gek toch...

Door het succes in het Casino waren we pas tegen drie uur thuis. Op zich niet zo erg, alleen stond voor vrijdag een bezoek aan Wim Jans gepland en die woont in Antwerpen. Ietwat vermoeid gingen we op pad. Eerst wilde de Spider wat guldens wisselen in Belgische Francs. Dus liep hij de eerste de beste bank binnen, een RaboBank, en zag tot zijn verbazing geen loketten, maar wel allemaal zuiltjes met computers en een jongedame kwam op hem af...
Jongedame: 'Dag meneer, kan ik u helpen?'
Casa: 'Ja, ik wil guldens in francs omwisselen.'
Jongedame: 'Bent u lid van de RaboBank?'
Casa: 'Nee, ik woon niet in Nederland.'
Jongedame: 'Oh, dan kan het niet!'
Casa: 'Ja maar, dat is toch te gek voor woorden, hoe moet je dan in Nederland geld wisselen?'
Jongedame: 'Misschien op het hoofdkantoor in Valkenswaard...'
Dus reden wij naar Valkenswaard. Daar liep de Spider het hoofdkantoor van de RaboBank Valkenswaard binnen en vroeg aan de receptie of hij hier geld kon wisselen. En tot zijn niet geringe verbazing zei de receptioniste dat dit niet kon als men geen lid is van de RaboBank: 'Deze service verlenen wij alleen aan leden.' Casa ontplofte haast en zei dat de RaboBank wat hem betreft had afgedaan. 'Probeert u het eens bij de ABN hiernaast', zei de receptioniste nog. Dat advies volgde de Spider op. Bij de receptie vroeg hij of het hier (bij de ABN) wel mogelijk was om guldens in francs om te wisselen. 'Natuurlijk, waarom niet?', zei de receptioniste en vervolgde: 'Oh, u komt natuurlijk van de buren (RaboBank), ja daar schijnt dat inderdaad niet meer te kunnen.'
Wel, let goed op, want de vader van de CasaSpider was meer dan 25 jaar in dienst bij de RaboBank, Casa heeft er jarenlang met plezier vakantie gedaan, maar NU IS HET AFGELOPEN!!! Nooit meer RaboBank!!! Wat een stelletje reactionaire padvinders, nog even en er komen speciale winkels waar alleen RaboBank leden melk mogen kopen, afschuwelijk wat een engerds. Dus nu is Casa's favoriete bank in Nederland de ABN, notabene de huisbankier van Ajax, wie had dat ooit gedacht...

Weg met die enge padvinders!

Affijn, na al deze strubbelingen kon de reis naar Antwerpen worden ingezet. Gek genoeg was Casa daar nog nooit geweest en dat is achteraf toch wel een gemis. Want Antwerpen is een uitermate gezellige stad, zeker als het zonnetje schijnt. In de middag hebben we daar een beetje rondgelopen, wat gegeten en gedronken en foto's gemaakt...

Lucy en Luchiano op een plein in Antwerpen, Grote Markt, Groenplaats???

Om precies 18:00 verscheen Wim bij de Irish Pub op de Groenplaats. En vanaf dat moment heeft hij ons op sleeptouw genomen door Antwerpen. We hebben gegeten in het Pakhuis. In dit Pakhuis bevindt zich een brouwerij en de ketels maken op harmonische wijze deel uit van het interieur. Men verkoopt daar slechts drie soorten, zelfgebrouwen, bier. Een blonde, een bruine en nen Bangelijke. Deze Bangelijke is het zwaarste en bevat 9.5 procent alcohol. Bangelijk betekent iets van ontzettend en het verhaal gaat dat toen men dit brouwsel voor het eerst proefde, een van de proevers uitriep: 'Dit is nen bangelijk goed bier!' Ook het eten was zeer goed, alleen dreigde bij de Spider de toegestane hoeveelheid alcohol overschreden te worden. Ook hiervoor had Wim een oplossing, hij belde zijn ouders en liet een kamer inrichten met drie bedden. Dus kon er nog wat gedronken worden en dit geschiedde in Het Elfde Gebod, een leuk café dat op speciale wijze is ingericht: het staat helemaal afgeladen vol met heiligenbeelden. Men schenkt hier een bier met dezelfde naam, namelijk Elfde Gebod en ook dat smaakt naar meer. Een groot gedeelte van het café is rookvrij en was dus ook geschikt voor Luchiano. Na de kroeg moest er nog naar huis gereden worden. Wim's ouders wonen in Schoten, ongeveer 15 kilometer van Antwerpen. Zelf zou hij de volgende dag gaan verhuizen naar een appartement in Antwerpen, maar daar hadden we nu niets aan. Het was dus zaak om de Ford Focus van Wim bij te houden en dat lukte wonderwel. We waren moe en doken meteen de bedden in, in Wim's oude slaapkamer...

Luchiano wordt wakker in Wim's oude slaapkamer...

Bijna vergat de Spider het doel van de reis naar Belgie: de sporttas van Wim. Gelukkig herinnerde Lucy hem er vlak na het wegrijden aan. Zo kon er nog omgekeerd worden om deze tas op te halen. Zaterdagmorgen werden de Spidertjes langzaam wakker en gingen meteen op weg naar Valkenswaard. Het was een erg leuk uitstapje, uiteraard mede dankzij onze voortreffelijke gastheer Wim.

Jammer genoeg konden we niet uitrusten, neen, zaterdagmiddag werden wij verwacht bij Jannie en Wim in Houten. Dit was een tussenstop voor Utrecht, waar 's avonds met een aantal mensen was afgesproken in café Neudezicht. Wim en Jannie konden daar niet bij zijn, omdat zij zondagmorgen vroeg moesten vertrekken voor een vakantie naar Israel. Luchiano vond het leuk bij deze twee mensen, vooral nadat Wim hem een wit sportautootje kado had gedaan. Hierna gingen wij naar Piet en Verina in Utrecht, waar oud-collega Marco ook aanwezig was. Bij het eten zei Marco: 'Ik spreek heel goed Spaans tegenwoordig.' Waarop Lucy hem vroeg: 'Hablas espanol ahora?' (Spreek je nu Spaans?). Alle ogen waren nu op Marco gericht, in afwachting van een of andere Spaanse volzin. Marco: 'Puedo, pero no quiero.' Wat zoveel wil zeggen als: 'Ik kan het wel, maar wil het niet.'

In café Neudezicht was het best gezellig. Lucy was wat vermoeid en Casa zelf ook een beetje. Het was leuk dat Tanja en Stanford vanuit Den Haag langskwamen. Stanford legde in een paar minuten een aantal bijzondere theorieen op tafel m.b.t. vrouwen. Had de CasaSpider dergelijke dingen gezegd, had hij gelijk ruzie met de dames. Stanford deed het echter op een leuke manier en kwam er dus mee weg. Een van zijn theorieen was dat vrouwen veel meer in leidinggevende posities moesten terechtkomen. Dit zou o.a. tot gevolg hebben dat er veel meer aandacht wordt besteed aan kinderopvang en aanverwante zaken. Volgens Stanford was dit dus allemaal wel aardig, maar er zat ook een groot nadeel aan: 'Defensie gaat naar de kloten.' Met al dat gefilosofeer is het nog best laat geworden.

Zondag gingen we naar Den Haag, Lucy kende daar een vrouw uit Santo Domingo die getrouwd is met een Nederlandse man. Het was een gezellige dag, met Dominicaans eten en veel gepraat. Flink vermoeid kwamen we om 21:00 's avonds in Valkenswaard aan.

Dinsdag de 26e zat de vakantie er al haast op. 's Middags gingen we met Harry naar zus Margriet en haar man Wiro in Rijen. O.a. om foto's uit te zoeken van de bruiloft en de video te bekijken. Maar ook om al een beetje afscheid te nemen. We zaten daar lekker in de tuin, want zoals gebruikelijk scheen het zonnetje volop. Margriet had een heerlijke visschotel van makreel en forel bereid. Het was een gezellig etentje waar de vakantie nog eens werd doorgesproken. Na het eten was het tijd voor de bruiloftsvideo, deze was erg vermakelijk. De sfeer van het feest stond er helemaal op, niet in het minst omdat cameraman Wiro ook steeds verder heen was.

Markreel en forel bij Margriet en Wiro...

Woensdag was de laatste dag in Valkenswaard. Dus moest er afscheid genomen worden van opa, zoals Luchiano Harry noemt. Wel, wij hebben met veel plezier bij opa gelogeerd. Alles ging relaxed en bijzonder prettig. En zo kent Casa's vader nu ook de rest van zijn familie. Het was overigens nog niet het echte afscheid, want Harry zou ons donderdag in Utrecht ophalen om ons naar Schiphol te brengen. Wij gingen een dagje eerder, de auto inleveren bij Verina en nog even met de trein naar Amsterdam om Yvonne te bezoeken. Uiteindelijk hebben we drie kwartier met haar op het Leidseplein gezeten, maar het was leuk om haar even te zien. Iets na negenen waren we thuis bij Piet en Verina en gingen met hun naar de kroeg om het afscheid op de juiste wijze te bezegelen.

Donderdag was het wachten op Harry. Hij zou om half elf in Utrecht zijn, maar belde op dat hij in een file stond. Deze file stond tussen Eindhoven en Den Bosch en had een lengte van maarliefst 17 kilometer. Het zag er steeds somberder uit dat Harry het zou halen. Gelukkig bood Verina aan om ons weg te brengen. Op Schiphol hebben we Harry na het inchecken toch nog vijf minuten gezien. Later belde Harry de Spider nog op dat hij op de terugweg ook pech had. Hij zat namelijk te luisteren naar het verslag van de hockey-wedstrijd Nederland-Australie. Ze waren net bezig met de strafballen, Nederland won en Harry nam de afslag naar Amsterdam in plaats van naar Eindhoven...

Maar donderdag 28 september was in meer opzichten een pechdag. Bij de douane stond er rechts van de Spider een man, die volgens de beambte in de computer stond. 'U staat in de computer, er komt zo iemand aan, wacht u even.' Toen wij uiteindelijk in het vliegtuig zaten, kregen we van de gezagvoerder te horen dat er iemand van de vlucht was gehaald en dat daarom diens bagage uit het vliegtuig gehaald moest worden. Dit duurt bijna een uur. Waarschijnlijk was dit de man die naast de Spider stond. Het werd nog gekker. De stewardessen liepen steeds heen en weer, op zoek naar een zekere Do Casa of zo. Deze persoon moest links voor Casa zitten. Maar die plek was leeg. Men bleef zijn naam omroepen en Casa wist het al, straks moest ook die bagage eruit. Dit besliste men echter pas om 13:45, terwijl het vliegtuig om 13:05 moest vertrekken. Nog wat later wist de gezagvoerder te vertellen dat Do Casa gewoon thuis zat, na het inchecken had hij zich kennelijk bedacht! En alle passagiers moesten gewoon blijven zitten. Op een bepaald moment rook een stewardess sigarettenrook. Het bleek de man op stoel 60B te zijn, vijf rijen voor de CasaSpider. Deze man is duidelijk gemaakt dat dit niet kan. Uiteindelijk vertrok de KL785 om 15:15, ruim twee uur te laat. Meteen na het opstijgen onstond het gebruikelijke ritueel: whiskey drinken. Een groepje Antillianen werd steeds vervelender. Een van hun begon een stewardes lastig te vallen. Op een bepaald moment betastte hij haar ergens en zij gaf hem een klap in zijn gezicht. Dit leidde tot een discussie en toen sloeg de man de stewardes op haar gezicht. Een hoop consternatie. Op Sint Maarten werd de boef van het vliegtuig afgehaald. De rest van de groep moest beloven dat zij zich zouden gedragen. Wat een vlucht...

Om 20:00 landde het vliegtuig uiteindelijk op Curacao. Hier verliep alles voorspoedig, immigratie, de koffers, douane en collega Nick stond ons al op te wachten. Het huis stond er ook nog en zo konden wij proberen onze draai weer te vinden op Curacao. Het einde van een erg leuke vakantie...

Vrijdag heeft de Spider snel wat zon gepakt en 's avonds werden we uitgenodigd om te komen eten bij Edgar en Rejane. En tegenwoordig ook Rodrigo, het zoontje van Rejane. Het was een gezellig avondje, maar een beeld zegt toch vaak meer dan 100 woorden...

Edgar geketend...

Edgar heeft overigens altijd commentaar als ik een foto van hem plaats. 'Jij plaatst altijd de slechtse foto!' Welnu Edgar, geloof mij, maar ik heb veel ergere foto's van dit avondje...

Het was een zware bevalling, maar de CasaSpider is weer bij. En hij is moe, dus zometeen naar het strand en uitrusten...

Hasta luego,

The CasaSpider.