Ja, Guten Tag allerseits!
Wij schrijven maandag 18.12.2000 ongeveer 19:42:02. Na een kleine radiostilte is het
altijd moeilijk op gang komen. Immers, er zijn inmiddels zoveel dingen gebeurd, waar moet
men dan beginnen. Wel, aan het eind, dat is het gemakkelijkste, want dat kan men zich het
beste herinneren... En het eind, dat is in dit geval het afgelopen weekend. Het was een
zwaar weekend. Vrijdag gingen Lucy en de Spider poolen. Wij hadden afgesproken met Twan en
zijn bysites, maar op een of andere manier mag het er niet van komen. De week ervoor waren
wij de reden, nu zij. In dat opzicht is het dus 1-1. Heel even was het ook 1-1 in de
strijd tussen Lucy en de Spider, maar gelukkig duurde dat niet al te lang.
Voordeel van poolen bij TMF is dat het Happy Hour aldaar duurt van 18:00 tot 22:00. Drie
uren poolen en een hoop bier voor ongeveer NAF 45,= is toch een koopje.
Zaterdag was de avond van de SQL Integrator IT Party Part VIII in Olé Olé. Gelukkig
kon Denise van Nick wederom oppassen, dat had zij bij het poolen ook al gedaan. Luchiano
was vrij vervelend toen wij ons aan het douchen en aankleden waren. Op een bepaald moment
had de Spider er genoeg van. Nu kent Luchiano sinds korte tijd een leuk liedje, namelijk
iets als 'Who let the dogs out, hauw-hauw hauw-hauw-hauw'. Zoals bekend zeggen honden in
Santo Domingo niet waf-woef maar hauw-hauw. En als men er goed op let,
dan zou dat nog best wel eens kunnen kloppen. Luchiano wilde graag naar het huis van
Denise, dat vindt hij altijd erg leuk. Omdat hij nogal vervelend was, besloot Casa niet
geheel opvoedkundig verantwoord wat chantage-technieken in de strijd te werpen: 'Luchiano,
je gaat NU op je bed liggen en je gaat Who let the dogs out zingen totdat pappi
klaar is. En anders mag je niet naar het huis van Denise!'
Ondanks dat chantage eigenlijk niet goed is, schoot de Spider toch wel in de lach toen het
varken naar zijn bed sprintte en luidkeels met zijn beperkte kennis van het Engels bleef
zingen: 'Who let the doksa out, hauw hauw hauw!'. Zeer koddig. Affijn, op deze manier
schoot het aankleden wel een stuk beter op, dus meldden wij ons reeds vroeg bij Denise.
Zodoende maakten wij het feest vanaf bijna het begin tot bijna het einde mee. En het was
een bijzonder leuk feest, met leuke gesprekken en zelfs nog een hoop gedans.
Zondag was het flink uitrusten, zelfs Feyenoord kon de spirit er niet inbrengen met hun
0-1. Maar ja, dat kwam natuurlijk omdat Leonardo hier een ongewenste vreemdeling is. Het
is nog niet in het nieuws geweest, maar in Wassenaar wonen nog een paar ongewenste
vreemdelingen. Het betreft hier Edgar met zijn familie die verder bestaat uit Rejane en
Rodrigo. Hun laatste weken op Curacao waren al niet de gemakkelijkste en op vrijdag 3
november zouden zij naar Nederland vertrekken. De Spider had een middagje vrij genomen om
hun te helpen met inchecken. Edgar zit namelijk zoals inmiddels wellicht bekend in een
rolstoel. Dus om een uur of half vier ging de Spider met Rejane en Rodrigo richting Hato.
Er stond reeds een lange rij, maar na ongeveer drie kwartier wachten waren wij aan de
beurt. Toen begon de ellende. De enkele reisbiljetten van Rejane en Rodrigo, die net als
Leonardo uit Brazilie komen, werden niet geaccepteerd. 'Wat kunnen wij hieraan doen?'
vroeg de Spider. De incheckdame: 'Alsnog een retourbiljet kopen.' Helaas hadden wij geen
geld bij ons, tenminste niet zoveel. Een andere mogelijkheid was een garantiebrief van de
werkgever. Snel belde Casa naar kantoor, gelukkig waren de bevoegde personen, Kees en
Andre, aanwezig. En gelukkig waren zij bereid snel een dergelijke brief in elkaar te
flansen. De CasaSpider reed bliksemsnel naar kantoor om de brief op te halen en weer terug
naar Hato. Nu kregen wij de instapkaarten wel mee. De tijd begon echter te dringen. In de
tussentijd was er natuurlijk geregeld contact met Edgar, die inmiddels al knap zenuwachtig
geworden was. Gelukkig was Karin bij hem om de moed er in te houden. Eenmaal in Siberie
aangekomen ging de familie snel douchen en omkleden. En daarna was het de hoogste tijd om
weer naar Hato te gaan. Casa zou voorop rijden, dus hij stond klaar. Na vijf minuten zag
hij de auto van Edgar nog niet door het hek komen, dus hij stapte uit en ging eens
poolshoogte nemen. Wat bleek, de autosleutels waren zoek. Even later waren ze gevonden,
Casa stapte weer snel in zijn auto. Na nogmaals vijf minuten zonder Edgar, ging hij maar
weer eens kijken. Nu wilde de auto niet starten, de Spider reed zijn auto nu naar binnen
om iedereen over te laden in de CasaGolf. Net op dat moment startte de auto van Edgar...
Echter, er zat haast geen druppel benzine meer in de tank, ja het vertrek was zeer goed
voorbereid... :-) Vervolgens werd begonnen aan de laatste reis Siberie-Hato. Qua benzine
ging het net goed, omdat wij echter nogal laat waren, was de 747 van de KLM reeds geland.
Derhalve was het een gekkenhuis bij Hato, ongeveer 400 mensen die naar Nederland wilden en
eveneens 400 mensen die net aangekomen waren. Als men dan enigszins weet hoe men hier op
Curacao er dan geen enkel been inziet om dubbel dan wel driedubbel te parkeren en daarmee
het doorgaande verkeer op te houden, dan begrijpt men wel dat de spanning in onze auto's
flink steeg. Rejane stapte derhalve uit om alvast de rolstoel te gaan inchecken.
Uiteindelijk konden wij parkeren. Edgar strompelde met zijn stok richting incheckbalie.
Uiteindelijk hadden we elkaar allemaal weer gevonden en konden we aansluiten in de
gigantische rij in de vertrekhal. Op een bepaald moment kwam er een Airport-medewerkster
langs. Casa hield haar staande en vroeg of zij de man in de rolstoel kon helpen. En tot
zijn verwondering begon de dame de rolstoel daadkrachtig voorwaarts te bewegen. Even later
verdween de familie door de deur van Immigration. Nu was het de vraag of de rest van de
reis, qua authoriteiten, goed zou verlopen... De Spider had 's avonds nog een feest bij El
Conquistador de las mujeres, alias Walter van Geffen, ter gelegenheid van diens
verjaardag. En de volgende dag belde Ted, wiens zus in hetzelfde vliegtuig zat als Edgar,
om te melden dat ze in Nederland door de douane waren gekomen.
Het grappige was dat Edgar zelf enige dagen later belde. Inmiddels zat hij in een
appartementje in Duinrel, Wassenaar. De procedure was toch niet geheel probleemloos
verlopen. De ellende begon al op Hato, waar men toch commentaar had op de enkele
reisbiljetten van Rejane en Rodrigo. Het tonen van de brief van SQL Integrator maakte toch
indruk, toen Edgar de geniale opmerking maakte: 'En trouwens, we komen toch niet meer
terug!'. Hierop wendden de beambtes zich tot Edgar: 'Maar waar zijn dan uw stempels???' Na
wat heen en weer gepraat dacht Edgar slim te zijn en hij zei: 'Maar ik kom nog wel terug
hoor!' De beambte, niet geheel dom: 'O nee meneer, zojuist zei u nog dat u nooit meer
terugkwam.' Uiteindelijk zijn ze toch doorgelaten, waarschijnlijk met dank aan de drukte
en het feit dat de bagage al was ingecheckt. Ook in Nederland wilde men retourbiljetten
zien. Toen Edgar meldde dat hij zich er zelf van had verzekerd dat dat niet nodig was, zei
de douanier: 'Nee, dat is ook niet nodig, u moet zich wel binnen vier dagen melden bij de
vreemdelingendienst.'
Vervolgens kon de familie haar intrek nemen op Duinrel 1, in een vakantiebungalow. Al vrij
snel kreeg Edgar zicht op een huurwoning, alles leek in kannen en kruiken, totdat bleek
dat Rejane nog niet meetelt als woningzoekende, gezien haar niet legale status. Derhalve
heeft Edgar geen recht op een tweepersoonswoning en ging dat feest niet door.
Het werd echter nog erger. Edgar kon zich in Nederland niet inschrijven, omdat hij zich op
Curacao niet had uitgeschreven. Tevens kon hij Rejane niet registreren bij de
vreemdelingendienst, omdat men daar Duinrel 1, een vakantiebungalow, niet in het
geautomatiseerde systeem kon opnemen. Zelfs vond de beambte dat Edgar eigenlijk een
inburgeringscursus moest doen, waarop Edgar vertwijfeld uitbracht: 'Ja, maar ik heb wel
een MAVO diploma, hoor!' Hierna werd hij zelfs wat recalcitrant en zei tot de diensdoende
dame: 'Hmmm, dan moeten we dus maar naar Brazilie om de aanvraag in te dienen.' Waarop dat
vrouwtje: 'Neen, u moet hier blijven, het kan zijn dat we informatie nodig hebben en dan
willen we u in levenden lijve zien!'
Wel, het valt dus om den drommel nog niet mee om als Nederlander Nederland binnen te komen. Men is daar toch enigszins van de pot gerukt. Dat blijkt ook wel uit een krantenbericht eind november. In Nederland bevinden zich 180 illegale Bosniers, die daar niet mogen blijven. Ze mogen echter wel naar de Verenigde Staten, die willen hun zonder meer ontvangen. Eerst dienen de Bosniers echter een gesprek te hebben in Duitsland, maar van Nederland krijgen ze geen toestemming om naar Duitsland te gaan voor dit gesprek. En dus zitten die Bosniers nog in Nederland, wat voor hun ongeveer hetzelfde moet zijn als zich in een inrichting voor geestelijk gestoorden te bevinden.
Wel, hierbij wil de CasaSpider het even laten, er moet tenslotte nog stof overblijven voor volgende week...
Hasta luego,
The CasaSpider.