Casa Nieuws 26.11.2001

Ja, Guten Tag allerseits!

Update #02, 26.11.2001 / 20:40:47
Wij schrijven maandag 26 november ongeveer 21:47:58. De afgelopen week en ook deze staan in het teken van Nijhuizen. Pa Harry en zus Margriet zijn nog steeds op bezoek en sinds zondag nog een stapje intensiever: zij hebben het Plaza hotel ingeruild voor Appartementen CasaSpider. Uiteraard verwachten zij daar minimaal dezelfde service, dus het is maar goed dat de technische leiding in handen is van Lucy.

Het bezoek van de Nijhuizen was een goede gelegenheid om eens wat vrije dagen op te nemen. Zo had Casa vorige week sinds woensdag al de middagen vrijgenomen, deze week is hij helemaal vrij. Wat een weelde. Woensdagmiddag werd het strand van Cas Abou bezocht. Een van de mooiere stranden van Curacao, ook al denkt de Spider met weemoed terug aan de tijd dat de entree doordeweeks slechts ANG 5,= bedroeg. Nu is dat ANG 7,50 en ook voor de harde plastic stoelen moet ANG 7,50 per stuk worden afgerekend, struikrovers zijn het! Ook de bar/snack is sterk in kwaliteit achteruit gegaan, neen, voortaan is Porto Mari het mooie strand en Mambo de default locatie.

Nijhuizen op Cas Abou

Ja, toch kan het wel leuk zijn op Cas Abou... De avonden worden zonder uitzondering doorgebracht met het edele Boerenbridge-spel. Van oudsher levert dit leuke momenten op, aangezien bij iedere rechtgeaarde Nijhuis winnen belangrijker is dan spelen. Voor de duidelijkheid: ook Lucy is een echte Nijhuis... Harry en Margriet passen zich al aardig aan aan de Zuid-Amerikaanse gewoontes, zij drinken tegenwoordig voornamelijk Cuba Libre.

Voor zaterdag en zondag hadden de gasten een leuke verrassing in petto. Zaterdags zouden we gaan uit eten in De Gouverneur en op zondag was er een champagnebrunch in Le Tournesol, de penthouse van het Plaza hotel. De bedoeling was om eerst nog naar het strand te gaan. Helaas was het gedurende het weekend nogal regenachtig. Grappig is dat vakantiegangers zich hier al snel druk om maken en geregeld vragen hoevaak dat nou voorkomt en hoelang dat duurt. Wel, Curacaoenaars denken gewoon niet na over het weer, het wordt immers altijd vanzelf weer goed na een tijdje. Maar ja, als men nog maar een dag of vijf voor de boeg heeft, kan de de CasaSpider zich wel indenken dat men zich wat zorgen maakt. Als hij naar Aqualectra Distribution rijdt en het is slecht weer, dan heeft Casa ook altijd medelijden met de passagiers van het cruiseschip dat aan de Megapier ligt. Al die gasten met poncho's, paraplu's en uiteraard witte sokken die allemaal veel geld hebben neergelegd voor een paar zonnige dagen...

De Nijhuizen op Pleincafe Wilhelmina

Affijn, het was niet anders, geen strand dus op zaterdag en zondag. Maar wel konden wij zaterdagmiddag een paar Duveltjes achteroverslaan op Pleincafé Wilhelmina. Het is erg handig om Luchiano erbij te hebben, hij kan bestellingen doen, een aansteker en de rekening vragen, het geld brengen etc. Echt handig!
Na een tijdje werd het tijd om naar restaurant De Gouverneur te gaan. Iedereen wilde lopen, behalve de CasaSpider uiteraard. Die denkt namelijk verder: als hij gegeten heeft heeft hij namelijk zeker geen zin om dat hele eind terug te lopen. Er was geen plaats meer op het balkon, met het mooie uitzicht over het water, maar wel in de tuin en dat was zeker ook niet verkeerd. Neen, dit is toch echt een van de betere restaurants op Curacao, het eten was voortreffelijk en het tempo van de bediening (bestellen, brengen, afrekenen) was redelijk tot goed te noemen. Sterker nog, Harry, Margriet en de Spider wilden lams kebab bestellen en nog voordat deze bestelling was doorgegeven werden er reeds twee borden lams kebab bezorgd, is dat service of niet? Uiteraard betrof het een vergissing en waren de borden voor een andere tafel, maar toch.

Kleinzoon voert Opa

Vele jaren geleden heette De Gouverneur overigens Rum Runners, daarna West Indies. En recentelijk is het etablissement wederom overgenomen en kreeg de naam Westindische Compagnie. Deze naam lag echter wat gevoelig op het eiland, gezien het slavenverleden. Iets wat veel Nederlanders niet begrijpen, maar in de ziel van de Curacaoenaar nog steeds een grote rol speelt. Derhalve was deze naam echt niet acceptabel. De eigenaar zag dit in en wijzigde de naam vervolgens in De Compagnie. Ook deze naam hield geen stand en zo werd het uiteindelijk De Gouverneur. T-shirts van het bedienend personeel en de menu-kaarten hebben allen nog de opdruk De Compagnie, toch grappig.

Hoogste tijd voor een stukje RealWrite ™. Terwijl de CasaSpider de update aan het intikken is, zijn Lucy, Harry en Margriet buiten druk aan het boerenbridgen. En precies op dit moment breekt er wederom een stortbui los. De reacties van de gasten. Harry: "Geeft niks, ik ben lekker aan de tequila.' Margriet: 'Beter dat het 's avonds regent dan overdag.' Casa mocht nog wel even de handdoeken van de waslijn afhalen.

Terug naar de update. Na het heerlijke diner werd er vanzelfsprekend weer geboerenbridged. Het is toch wat, komen er Nederlanders op bezoek en Lucy kan zowel boerenbridgen als klaverjassen, maar het bezoek niet. En dan hebben we het nog geeneens over domino...

Zondagochtend moesten Harry en Margriet uitchecken bij het Plaza hotel. Volgens Harry om 10:00 uur, volgens Margriet om 11:00. Wel, beide Nijhuizen slapen op uitdrukkelijk verzoek van Margriet in aparte bedden, dus al gauw was de theorie geboren dat uitchecken in het Plaza per bed geschiedt. Hoe dan ook, de Spider-family werd om 11:30 verwacht voor een champagnebrunch in Le Tournesol, het penthouse-restaurant van het Plaza hotel. En men kan veel over de familie v.d.Valk zeggen, maar deze brunch was dik in orde. Dat kan ook aan het feit hebben gelegen dat wij zeker vijf glazen champagne per persoon gedronken hebben, terwijl één de bedoeling was. Maar ook het eten was goed verzorgd, broodjes, vlees, vis, garnalen, mosselen, ijs: alles was aanwezig. En het uitzicht was fantastisch.

Margriet en Lucy met op de achtergrond de Pontjesbrug

Om een uur of twee toog het gehele gezelschap tevreden en gevuld naar de Socratesstraat om daar even plat te gaan. Strand zat er helaas niet in die dag. Gelukkig was er nog het sportieve gebeuren. Sinds de Nijhuizen op bezoek zijn heeft Ajax al tweemaal verloren en Feyenoord evenzoveel maal gewonnen. Als deze trend woensdag doorzet gaat de CasaSpider de vakantie van zijn familie spontaan verlengen tot ver na de winterstop.

Tenslotte

Niet vergeten om te vermelden is zwemles nummer elf van Luchiano. Vorige week had hij een les overgeslagen in verband met de aankomst van Sinterklaas. Nu moest hij weer. In het begin had het jong helemaal geen zin, het kostte Tante Hetty weer een hoop tijd om het vertrouwen op te bouwen, gelukkig nam zij die tijd. En zo werd het toch weer een van de succesvollere lessen. Hoe het komt weet de Spider niet, maar sinds het bezoek van Harry en Margriet eet het varken beter en doet in alles goed mee. Een positieve invloed dus.

Normaliter begint de update ermee, dit keer bijna aan het einde, Tanja! Inmiddels helemaal geïntegreerd in de CasaSpider website en Tanja heeft er zelf ook plezier in. Dat komt niet op de laatste plaats door het gigantisch aantal reacties dat zij via email, icq en andere middelen ontvangt. De Spider mocht laatst een bloemlezing van de reacties ontvangen en hij was onder de indruk. En ook een tikkeltje jaloers. Gelukkig realiseert hij zich ook dat Tanja een aantrekkelijke alleenstaande vrouw is en Casa niet (...). Maar ook inhoudelijk scoort Tanja, er is al minimaal één lezer die in zijn browser direct naar Tanja kijkt of er wat nieuws staat en daarna pas naar de CasaNews update! Tanja was hier zelf zeer verbaasd over, niet in het minst omdat zij niet weet hoe iemand dat zou kunnen doen. Casa heeft haar uiteraard niet wijzer gemaakt.

De foto's van het bezoek van pa Harry en zus Margriet hebben het inmiddels gebracht tot een eigen pagina in het Pictures Menu. Een buitenkans om meer Nijhuizen in eenmaal te bekijken, laat deze niet voorbijgaan. Wel, de CasaSpider is klaar, nou ja klaar. Zometeen moet hij aan de bak om te boerenbridgen, het is al na elven, maar als men vakantie heeft kan men het werk niet als excuus gebruiken om onder het kaarten uit te komen. Het stokje wordt doorgegeven aan Harry, die sowieso de verhalen uit zijn mouw schudt en nu zeker, met enige tequilas achter de kiezen...

Hasta luego!

Harry

In een ergonomisch ongemakkelijke houding geef ik verslag van de gebeurtenissen van de afgelopen dagen. Ergonomisch ongemakkelijk betekent dat de aansluiting van de Casa Spider (zijn laptop) niet in overeenstemming zijn met zijn overigens technologische hoogstanden waar het betreft het gebruik van de electronische snelweg. En ook daarbuiten mag bekend zijn dat de Spider vele andere hoogstanden vertegenwoordigt. Naast bedoeld ongemak word ik hevig afgeleid door een tropische regenbui die neervalt op het platte dak van de Spider en Lucy. Alle honden zijn even van de straat en zijn onderdeel van de raining cats en dogs. Naast mij aan de tweede computer zit Marguerita, ons Margrietje dus, die zit te flipperkasten. Dat heb ik vanmiddag voor het eerst ook gedaan en zowaar (echt waar dus) ik scoorde 4,9 miljoen punten. Ongeloof alom, maar zo onwaarschijnlijk is het niet want vijftig jaar geleden bestond dat flipperen ook al op de kermis in Raalte. De reacties zijn dan "oh ja is dat echt waar?".
Na deze inleiding dan wat verslaggeving. Maar u bent gewaarschuwd, want de kans op wat zijpaden die bewandeld worden is groot. En dat heeft niets met overmatig drankgebruik te maken, hoewel dat in de Casa van Spider wel een aantoonbaar risico is. Marguarita (naast mij) zit aan de Vino Rojo (een rode Rhone), er staat een fles Tequila aan mijn rechterhand en Lucy en de Spider zitten naar "het Scherm" te kijken met ook iets sterks (plus twee maal een grote sigaar). Maar ik beperk mij tot water en droog stokbrood. Volgens Lucy (en anderen) een goede voeding met de aanwezigheid niet ver van hier van de Koraal Specht.
Na deze tweede inleiding iets meer over de gebeurtenissen van alle dag. Toch even vooruit kijken, we hebben nog maar twee hele dagen hier op Curacao. We, dat zijn dus Marguerita (Margrietje) en ik (pa van de Spider, schoonvader van Lucy en abuelo van Luchiano; je zou er verlegen van worden van zoveel titels).
Wij gaan die twee resterende dagen nog goed benutten, onze intentie is een eenvoudige: vooral veel luieren en bruin worden. Maar woensdag MOETEN we de Christoffelberg op. Wij hopen daar iets van eeuwige sneeuw te zien, maar de Spider zal het in de volgende update wel vertellen.
De foto sessies waar iedereen maar snel naar moet linken geven een beeld van onze uitspattingen van de laatste dagen. Het was meer dan fantastisch. Wat was dan wel zo fantastisch? Gek is dat, je vergeet zo snel als je het in chronologische volgorde moet zetten. Wat was er ook al weer op vrijdag, en op donderdag? Het weekend is wat dichterbij, dat was gisteren en eergisteren. Deze overwegingen bevestigen mijn opvatting dat ik geen liefhebber ben van tweeweekse rondreizen langs vele vele bezienswaardigheden, bus in bus uit, met vooral veel foto's maken. Dan denk ik altijd "Na twaalf dagen weet ik niet meer wat voor moois er op dag vijf te zien was". Vanuit de TV kamer hoor ik zojuist het advies niet te veel uit te wijden, dat vreet geheugen, terwijl het juist mijn geheugen opfrist.
Laat ik kort zijn in de "gebeurtenissen".
Vrijdag bezochten wij het oostelijk deel van het eiland. Dat is het gebied rond het Spaanse water. Er worden daar wat mooie projecten ontwikkeld, waar de mensen met de opbrengsten van optieregelingen hun beleggingen kunnen veilig stellen. Margriet en ik hebben even meegedaan door van de zon te genieten op Barbara Beach. De zon was er heel warm en omdat we ons onder wat laag struikgewas verpoosden is mijn voorhoofd nu getekend met een forse streep (er zat bloed aan).Volgens Margriet staat het wel stoer.
Donderdag ? Ik weet het waarlijk niet waar we waren, dus laten we maar zeggen dat we in Willemstad de middenstand een bijdrage hebben geleverd door veel leuke dingen te kopen.
Zaterdag was echt feest. Warme regenbuien overspoelden ons, maar vanaf half zes waren we gast op het Wilhelminaplein voor een Duvel of twee (kosten Spider) en daarna eten bij de Goeverneur. Dat is een restaurant waar de Goeverneur goeverneur was van 1812 tot 1881. De kosten van het kostelijke eten komen ten laste van mijn creditcard. Maar dat is een kwestie van kosten voor de baat, want vanaf zondag verkassen we naar Hotel Spider & Lucia in de Socratesstraat.
Zondagmorgen alles inpakken, uitchecken, afrekenen, maar vooral vanaf half twaalf tot na twee uur een uitgebreide champagnebrunch op de 15e etage van Plaza hotel. De foto's spreken voor zich en mijn advies is: probeer wat vaker champagne te drinken bij de brunch of de lunch. Omdat de bewolking (van zaterdag) niet van wijken wist, misten we het happy hour op Mambo Beach: het was geen strandweer en de champagne had ook wel zijn uitwerking.
Vandaag (maandag) scheen de zon voldoende om de middag op Mambo Beach door te brengen (drie Spider autominuten van de Socratesstraat). We waren er weer eens aan toe.
Omdat de Spider volgende week zelf weer de inhoud vult, ter afsluiting enkele algemene indrukken.
Het is goed gegaan met Margriet en haar pa. Over details wil ik niet uitwijden, maar het is gegaan zoals het moest gaan. Boeiende zin, zegt Margriet. Nou daar kan ik nog wel meer over zeggen. Wij proberen onze stille momenten te vullen met te lezen. Ik heb "een goed boek" gelezen (de Procedure van Mulisch), Margriet houdt het bij echte literatuur. Maar je moet dan ook weten, dat mijn dochter tot de hogere bestuurslaag behoort van het Stadsbestuur van de gemeente Breda, in de Provincie NoordBrabant, ressorterend onder het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. De facto kun je dus concluderen dat Margriet verbindingen heeft met het Koninksrijk eiland Curacao. Om kort te gaan: er is een dikke nota verschenen die de aandacht verdient. Wij lezen daarin (op Mambo Beach) dat"een pro actieve opstelling van de gemeente in de informatievoorziening mogelijk leidt tot het monddood maken van de burger". Nou dan slik je wel even. Dat deden de Spider en ik ook en concludeerden gelijktijdig dat zo'n zin toch echt onzin weergeeft. We zullen er omwille van het geheugen (van Spider's laptop) niet over uitwijden.
Maar wij hebben ons wel erg vermaakt. Een verhaal apart zou het avondlijke boerenbridgen kunnen zijn met veel gein en ongein.We zullen het volgende week missen. Hoewel: andere familieleden overzee kunnen het ook.
Margriet's algemene indruk is desgevraagd kort en krachtig : "het is goed". Onder het "het" verstaan we dan maar: het eiland, het warme weer, Lucy en Luchiano, de Spider, de Suzuki waarmee we ons voortbewogen, de beaches, het blauwe zeewater, de half koloniale stad Willemstad, de vele cactussen die het eiland sieren, de cruiseschepen die de Annabaai in en uitvaren, het zwembad van het Plaza Hotel, de dagen die we in volle relaxheid (goed woord?) doorbrachten, enzovoort, etc.
U weet het nu wel.
Harry Nijhuis

Update #01, 21.11.2001 / 22:48:27
Wij schrijven woensdag 21 november 2001 ongeveer 22:48:27. Zojuist heeft de CasaSpider een middagje vrij achter de rug, dat werd doorgebracht aan het strand van Cas Abao. Pa Nijhuis wist nog een leuk verhaaltje te vertellen: hij was 's morgens met Margriet inkopen gaan doen en daar heeft hij het volgende verhaaltje in het groen over geschreven...

Margriet heeft twee linkervoeten van verschillende grootte... (zielig he?)

 

Als je geen vaste bewoner van dit eiland (Curacao) bent is het raar dat ik nu om 21:45 verhalen zit te maken, terwijl ik weet dat het aan de andere zijde van de Atlantic en de Noordzee diep in de nacht is. Vele bekenden liggen nu op een oor, familieleden bekenden en vriendinnen, en hebben er geen notie van dat wij op een gewone woensdag in november (21e van de maand) weer veel beleefd hebben. Leuke dingen maar ook komische. Je hoeft er niet wakker van te (gaan) liggen, maar toch.
Margriet heeft twee linker voeten, dachten we. Linker handen is niets abnormaals, daarvoor kun je op sommige momenten zelfs bij de Spider terecht. Vraag ik aan hem om een pilsje, nou dat komt er maar wel onder protest: "ik zit helemaal buiten, en je kunt het zo uit de koelkast halen". (verder is hij heel gastvrij, ik heb zojuist een sigaar uit eigen doos van hem gehad).
Terug naar de linker voeten van Margriet. Wij gaan samen een winkel binnen voor een paar eenvoudige loopschoenen, je kent die dingen wel. Vroeger zeiden we gympies, nu heten ze loopschoentjes. Margriet kent haar eigen maten niet zo goed, dus ze zegt tegen de verkoopster geef maar maat 8. OK. Margriet past de linker schoen aan. "Ja het gaat wel, geef mij de andere ook maar". Margriet stapt in de ander, gaat staan en roept verrukt, dat ze nooit
eerder zulke fijne schoenen aan had (zij is heel blij van aard, dan krijg je dat). Maar soms is een (gratis) advies van pa niet weg en dus probeer ik maar eens: "Maar Margriet, zit ie echt wel goed, de rechter lijkt mij wat groot en volgens mij loop je er wat links mee, die schoen wijst een andere kant op!" De verkoopster wordt inmiddels ook achterdochtig, en jawel, ook Margriet heeft het in de smiezen. "Ja het ziet er wel gek uit". Het blijkt uiteindelijk dat de doos waar de schoenen uit kwamen twee linker schoenen bevatte en ook nog
van verschillende maten nl maat acht en maat negen. Het zijn vreemde dingen die er op het eiland kunnen gebeuren.
Wij vermaken ons overigens "bij het leven". De Spiders zijn zo te zien ook erg blij met ons, tenminste Lucy laat dat wel merken, de Casa houdt het wat meer onder de pet.
Vandaag hebben we de grotten van Hato bezocht (wel interessant, ook een verplicht nummer). En vanmiddag hebben we de hitte van de Cas Abou beach opgezocht. De Spiders kwamen ons gezelschap houden, veel foto's en video-opnamen gemaakt en dus was het feest. En voor vanavond had ik aangeboden te zullen koken. Je doet in een onbewaakt ogenblik wel eens wat. Vanmorgen gingen we dus eerst inkopen doen in de stad. Bij een van de vele bootjes uit Venezuela kochten we ruim een kilo red snepper (lijkt wat op rode koon), bij het groentenstalletje er naast paprika's en tomaten, en klaar was Kees. Het bereiden vanavond ging toch wel goed. Soms een adviesje van Margriet en in de keuken wist Lucy heel tactisch sturing te geven aan
het bereidingsproces, hoewel ze meerdere keren haar bewondering uitsprak over mijn kookkunsten.
Dat was het vanavond ook wel een beetje. Thuis is het wat gemakkelijker want degenen die mij kennen weten dat ik helemaal niet kan koken. Maar mijn lijfspreuk is "als je kunt lezen, kun je ook koken". Lezen kan ik vrij goed, anders zou ik ook niet kunnen schrijven, maar zeker niet kunnen koken. Deze conclusies lijken mij duidelijk. Op dit moment is het in Nederland al bijna half vier in de nacht. Tijd dus om voor het krieken van de dag dit verhaal te stoppen. Ik ga op het terras van de Spiders zitten om de laatste kout mee te doen, het restje uit mijn bierglas te halen en de sigaar flink in te korten. Er is nog veel te doen zou je zo denken.

Wij schrijven maandag 19 november 2001 ongeveer 22:19:13. En wij stoppen weer met schrijven, want de intro wordt ditmaal verzorgd door de vader van de CasaSpider, hieronder in het lichtgroen integraal afgedrukt, geheel volgens het RealWrite ™ principe...

Voor mij (de pa van Peter) een grote eer om in de wereld van de CasaSpider de aftrap te doen voor deze update. Meneer zelf heeft voor even van mij de plaats ingenomen bij het Boerenbridgen. Een onderwerp dat alleen al een update waard is, maar dat later.

Samen met Margriet vieren wij vakantie + familiebezoek op Curacao. Gisteren kwamen wij aan op Hato (de airport van Curacao). De vlucht met een 767 van Sobelair ging heel voorspoedig. Dat was een meevaller, want de naam Sobelair lijkt wat op Soberair en dat krijgt extra accent als je weet dat Sobelair een dochter is van Sabena. Toch was het wel spannend in  het vliegtuig, want Margriet vroeg mij steeds maar weer of het op Curacao wel echt warm was. Ik kon het bevestigen omdat ik er vijf jaar geleden was geweest met Ilka. En de werkelijkheid was er om drie uur 's middags. Een stevige bries blies ons alle warmte van de Caribische zee door de warme Hollandse kleren.

Het ontvangst commitee was paraat en bestond uit Luchiano, Lucy en Peter. Zij waren er toevallig toch want zij hadden net twee vrienden uitgezwaaid die met dezelfde Sobelair terug vlogen naar Nederland. Maar toeval of niet, de ontvangst was er niet minder hartelijk om.

De volgende verrassing was dat we met Peter aan het stuur naar Willemstad reden, naar het Plaza Hotel. Dat kwam goed uit, want die andere twee hadden het hotel net verlaten, dus was er weer plaats voor ons. Dat rijden van Peter is een belevenis. Autorijden op Curacao is sowieso een belevenis met velerlei verrassingen die je kunnen overkomen. Met Peter komt er dan nog bij, dat hij altijd haast heeft, het liefst minimaal honderd op de teller.  Heel gek want buiten de auto is hij de rust zelve.

Het dagprogramma was bijzonder amusant. Mark Janssen was jarig en wij werden ook verwacht. Nou beter kon het eigenlijk niet, want een verjaardagsparty op 18 november met de Hollandse kou nog in gedachten, was voor ons een belevenis. Wij hopen voor Mark ook. Tenslotte komen er niet zo maar een paar gasten op je verjaardag over gevlogen. Wij dus wel. Jammer voor Mark hadden wij geen kadootje voor hem meegebracht. Maar dat was geen beletsel om ons meteen te trakteren op veel Bbq gerechten. En vooral de sfeer rond de swimmingpool die je alleen maar in de Caribbean aantreft (zeggen ze). Of het nou aan Margriet en mij lag of aan het aanzien dat Peter bij de vele gasten geniet, ik weet het niet, maar wij werden allerhartelijkst betrokken in het gezelschap bestaande uit vooral veel collega's die ook vrienden blijken te zijn. Voor ons was de verjaardagsparty daarmee een heel aangename welcomeparty.

Het is niet de bedoeling dat ik deze update ga vullen met vakantieverhalen. Wij zijn hier tot 29 november, dus in de update van volgende week kunnen we melden hoe bruin we zijn geworden. Dat is voor ons het hoofddoel. Gewoon lekker relaxen temidden van de mensen hier die dat relaxen m.i. heel erg op prijs stellen.

Ik stop nu, want Peter stopt met Boerenbridgen en dat probeer ik tot een succesvol einde te brengen. Bij ons in Valkenswaard zeggen ze dan: houdoe!

Is dat even gemakkelijk, zo'n gratis intro. Men ziet, de CasaSpider krijgt van steeds meer kanten hulp en dat is ook de bedoeling: anderen schrijven en de Spider renteniert...   Van de andere kant, er zijn ook mensen die zich ongevraagd opdringen om zogenaamde taalfouten uit de update te halen. Een voorbeeld daarvan is Casa's zus Margriet, die eigenlijk bibliothecaresse is en dus denkt dat committee geschreven wordt als comité. Nou, ziet dat er niet gek uit, comité? De Spider dacht toch van wel. Helaas heeft Margriet zojuist in een woordenboek gezien dat het wel comité is, maar volgens de CasaSpider is dat woordenboek fout. Dit wordt later nog opgezocht, weest u maar gerust...

Wel, met Margriet en Harry (Pa Nijhuis) zijn de nieuwkomers genoemd. Niet vergeten mag worden dat de andere gasten, de Van Engelens, zich de afgelopen twee weken op Curacao bevonden en afgelopen zondag zijn vertrokken. De Spider vreest dat deze update een speciale versie van RealWrite ™ gaat opleveren, Harry maakte namelijk zoeven een grapje over de Van Engelens: 'Die twee jongens uit Utrecht, zijn dat twee broers?'
Spider: 'Ja, dat zijn twee broers.'
Harry: 'O, ik dacht vader en zoon!'

Dinsdag nodigden vader en zoon (...) Van Engelen de familie Spider uit voor een etentje bij het fameuze restaurant Bouwland. Eigenlijk een Colombiaanse snack, maar misschien juist daarom des te gezelliger. Helaas was het op het relatief vroege tijdstip nog niet zo druk, maar het eten was bijzonder lekker.

Met de Van Engelens in Bouwland

Luchiano houdt niet zo erg van eten, dus al snel begon hij rond te wandelen en gesprekken aan te knopen met de andere gasten. Luchiano had veel plezier in deze gesprekken, het is niet bekend of dat ook andersom gold. Wat dat betreft lijkt het jong al echt op zijn vader. Na het eten was er nog genoeg tijd om even langs de Socratesstraat te rijden voor een potje klaverjassen op zijn Rotterdams. En de Van Engelens kregen dan ook op zijn Rotterdams klop van Lucy en de CasaSpider. Triest reden zij terug naar het Plaza Hotel...

De mannen op een rijtje...

Helaas zou hun wraak zoet zijn. En die wraak kwam de volgende dag al. Ronald en Marcel (ja, de Van Engelens hebben ook voornamen) kwamen eten. En na het eten moesten onmiddellijk de kaarten weer op tafel komen. Ditmaal hadden Lucy en de Spider besloten om niet meer zo goed te spelen, het is immers bijzonder onbeleefd als men gasten iedere keer de oren wast. Affijn, Ronald en Marcel wonnen met glans en toen was Lucy zo onhandig om hen stante pede uit te dagen voor de beslissingsmatch. En ook die werd door hun gewonnen, zodat zij ditmaal met een brede glimlach in hun Suzuki Swift stapten. Tot groot verdriet van de CasaSpider moest de overwinning ook nog eens digitaal vastgelegd worden...

Van Engelens zijn bijzonder content met de overwinning...

De lijdensweg van de Spider was echter nog niet afgelopen, neen de gifbeker moest helemaal leeg: vrijdag hadden we helaas afgesproken om te gaan poolen met de Van Engelens. En ook hier werden Lucy en de Spider verslagen met de alleszeggende cijfers 3-0. Co Adriaanse zou zeggen dat het Ronald en Marcel op alle fronten meezat en dat Lucy en de Spider alle pech van de wereld hadden, een Spider verschuilt zich natuurlijk niet achter zulke frases...

Zaterdag was gelukkig wèl een leuke dag... Sinterklaas kwam regelrecht uit Spanje aan in de haven van Willemstad. Om 09:00 uur waren Lucy, Luchiano en de Spider present in Punda, zelfs zwemles nummer 11 moest eraan geloven. Aan de kade was het al aardig druk en toen ging de pontjesbrug open. Vele bootjes kwamen binnen, geëscorteerd door waterscooters.

Neen, Sinterklaas zat niet op de grote boot...

Er werd flink getuurd om een glimp van Sinterklaas op te vangen. Opeens werd er gewezen... Sint zat dus niet op de grote boot, maar bevond zich reeds enige tijd in de haven op een bescheiden scheepje.

Sint voer incognito de haven binnen...

Een kleine tegenvaller was wel dat er geen Sinterklaasliedjes over het water schalden. Maar de boten maakten een hoop goed. Er werd druk heen en weer gevaren. Na een tijdje had Sint hier genoeg van en stapte aan wal.

Wij worden even onderbroken door een RealWrite ™ uitzending. Harry en Margriet namen zojuist afscheid en wilden naar het hotel rijden. De Van Engelens hadden zich al verbaasd over de hoeveelheid sleutels die bij de rode Suzuki Swift werd meegeleverd. Harry kreeg de Swift met geen mogelijkheid van het stuurslot. Na vijf minuten van vergeefse pogingen vond Casa het tijd om in te grijpen. Hij nam plaats op de bestuurdersstoel en gaf een paar flinke rukken aan het stuur, terwijl hij koortsachtig de sleutel heen en weer bewoog. Op deze manier krijgt men een Golf wel eens aan de praat. Zo niet de Swift. Net toen Casa besloot om Harry en Margriet maar met de Volkswagen naar het hotel te brengen, schoot hem te binnen dat misschien de verkeerde sleutel gebruikt was. En zo was het. Even later startte de Swift probleemloos en was Curacao wederom een RealWrite ™ ervaring rijker.

Grote opwinding: Sinterklaas gaat aan wal...

Sinterklaas, want daar waren we gebleven. Voor niet-Curacaoenaars is het vreemd dat dit feest hier zo leeft. Maar het is bijzonder grappig. 's Middags gingen wij wat cadeautjes kopen, om verspreid over wat dagen tot aan 5 december in de schoen van het varken te gooien. Luchiano was erbij toen de cadeautjes gekocht werden. Allereerst viel zijn oog op een gitaar, favoriet nummer twee was een verrekijker. Na de cadeautjes werden de boodschappen gedaan. Bij thuiskomst wilde Luchiano meteen zijn gitaar. En even later de verrekijker. Maar die was bedoeld voor de schoen, dus dienden er wat smoezen verzonnen te worden. Gelukkig herinnerde hij zich de andere cadeautjes niet meer...

Is dit nou de echte Sinterklaas? Tuurlijk...

De verrekijker bleef echter in Luchiano's hoofd rondspoken. Zondagochtend was het eerste wat hij deed naar zijn schoen rennen en daar lag hij dan... de verrekijker! De gehele dag moest de verrekijker overal mee naar toe. Ook naar Centrum Supermarkt, volgens Luchiano was dat noodzakelijk, want alleen op deze wijze konden Luchiano en de Spider het boodschappenwagentje steeds terugvinden. Wel een beetje raar voor de overige klanten, maar ach wat kan dat de CasaSpider schelen!

Zondag was een drukke dag. De Van Engelens moesten terug naar Nederland, Harry en Margriet kwamen uit Nederland naar Curacao en als klap op de vuurpijl vierde Mark Janssen zijn verjaardag met een heuse pool-party. Even voor drieën waren de Van Engelens en de Nijhuizen op Hato International Airport, op tijd om de DCE/Sobelair machine te zien landen. Vervolgens mochten Ronald en Marcel aansluiten in de rij om door de douane te gaan.

Ronald en Marcel terug naar het Kikkerland...

Hierna moesten wij snel richting Aankomsthal om Harry en Margriet te verwelkomen. Het duurde even, maar om ongeveer 15:45 was het dan zover.

Luchiano begroet Margriet en Harry (opa).

Ja, hier lacht opa nog. Dat lachen verging hem wel in de rit naar het Plaza Hotel en de Spider hield zich nog in, kan je nagaan! Op deze wijze konden de Nijhuizen wel ruimschoots voor de overige van de Valk gasten inchecken, maar daar heeft Casa nog geen bedankje voor gehoord. Overigens ging het inchecken aanzienlijk moeilijker dan bij de Van Engelens. Er was ditmaal ook geen welkomst-drankje. Maar wel een boel paniek en stress bij het personeel. Maar ja, Barbara (van Roland) was er dan ook niet... Nu hadden de van Engelens al gemeld dat er 's morgens op de twaalfde verdieping een waterleiding gebarsten was, met als gevolg een overstroming op de elfde etage. Wellicht was het kamerindelingsschema hierdoor wat onder druk komen staan. Blijft onverlet dat de sleutel van kamer 1014 zoek was...

Nog vol goede moed voor het inchecken in het Plaza Hotel

Om een uur of zes was uiteindelijk alles gebeurd, Harry en Margriet waren ingecheckt, uitgepakt en gedouched. Nu konden we naar het verjaardagsfeest van Mark Janssen, de befaamde pool-party. Gelukkig waren we nog net op tijd voor de laatste stukjes (overheerlijk) vlees van de barbeque. En ook de salades en sauzen waren niet te versmaden, sjonge sjonge het eten was uitstekend verzorgd, maar dat kan ook haast niet anders als Wladek achter de bbq staat.

Marleen, Bente, Ino en de Conquistador de las Mujeres (Walter)...

Ondanks de korte tijd dat de Nijhuizen aanwezig konden zijn, was het een gezellig feest. Casa heeft er zelfs een speciale fotopagina aan gewijd! Deze is natuurlijk ook te  vinden via het Pictures Menu. Tot ontzetting van de Spider staan de gastvrouw en gastheer, Natasja en Mark, niet op de foto's! Waarschijnlijk waren zij te druk en bewegelijk voor hun gasten aan het zorgen om door de CasaCamera gevangen te worden... Margriet en Harry vonden het ook een leuke binnenkomer op Curacao, de relaxte wijze waarop iedereen hier op Curacao meteen opgenomen wordt in het gezelschap. Ja, men moet wel een enorme hork zijn wil men er buitenvallen, dat is toch een van de vele pluspunten van het leven alhier.

CasaSpider is bijzonder verheugd met zijn bezoek...

Ja, er kunnen mooie foto's van de CasaSpider genomen worden, deze is van de hand van Krijn. Bedankt, Krijn. Zo tegen half negen werden de Nederlandse gasten toch wat moe, het is daar immers vijf uren later. Dus reden wij naar het Plaza Hotel en daarna huiswaarts. Nog even de band van Studio Sport bekijken, waar bleek dat de toppers in de Eredivisie geen punten hadden gemorst. Wij praten hier over Feyenoord, Heerenveen en NAC.

Tenslotte

Last but not least kwam vandaag, net op de valreep het verhaal van Tanja binnen, dit ongetwijfeld tot opluchting van een groot gedeelte van de lezers. Niet dan? Tanja is nu bezig met een serie over Curacao. Deel 1 wordt volgende week gepubliceerd, dat belooft nog wat! Een klein gaatje liet Diamond Piet vallen, normaal is hij vrij stipt met zijn updates. Ditmaal vergat ons diamantje dat ook hij voor zijn domein moet betalen, dientengevolge is zijn website even uit de lucht. Hopelijk vindt Piet snel zijn creditcard terug, want op deze site staat nog veel te gebeuren...

Wel, het is een flinke update geworden met een heleboel foto's. De CasaSpider is van zins om een aantal dagen vrij te gaan nemen. Dit om met zijn familie wat over het eiland rond te crossen. Wellicht zit er nog een extra update in, blijf dus kijken!

Hasta luego,

The CasaSpider.