De afspraak stond op woensdag 7 april 1999. De dag dat de Spider uit Santo Domingo terugkwam. Helaas had zijn vliegtuig vertraging en was hij pas om 19:00 thuis. Na telefonisch contact met Paloma bleek het echter geen enkel probleem te zijn om pas om 20:00 te arriveren op de Bellissimaweg 9.
Even ter introductie. Paloma is sinds januari 1998 Casa's lerares Spaans. Zij is dus wel een zeer belangrijke vrouw in het leven van de Spider, want zonder zijn kennis van het Spaans had hij nooit Lucia leren kennen. Inmiddels volgt de Spider reeds de derde cursus bij haar. De lessen zijn altijd inspirerend en gezellig en op een bepaald moment heeft dit ertoe geleid dat Paloma en de CasaSpider een website hebben opgezet voor Unamuno N.V. Eenieder die geïnteresseerd is in Spaans leren, vertalingen en nog veel meer moet zeker eens gaan kijken op Paloma's Site.
 |
Toen de Spider het huis en meer specifiek de keuken betrad, zag hij Paloma
druk bezig met de heerlijkste gerechten. Wel was zij zo eerlijk om te vertellen dat de ham
was bereid door de hulp. Toen Casa zijn camera tevoorschijn haalde volgde onmiddellijk de
bekende vrouwelijke reactie 'O nee, ik wil niet op de foto, ik zie er niet uit'. Door
ervaring wijs geworden weet de Spider inmiddels wel dat een vrouw die dit zegt juist
dolgraag gefotografeerd wil worden. Bij deze... Wel, Paloma had nog het een en ander te doen in de keuken en in de andere kamer was Manchester United aan het spelen tegen Juventus. Dus vervoegde Casa zich met een BaCo bij Roberto Juan en Vincent, het in november 1998 geboren zoontje, om hun gezelschap te gaan houden. Af en toe kwam Paloma even kijken, daarbij haar kennis van het moderne voetbal demonstrerend: 'Doet die ene man met die haren nou ook mee, hoe heet hij ook alweer, Gullit!'. Waarna de drie mannen hun ogen weer op het TV-scherm konden richten. |
Paloma is geboren op 14 augustus 1965 en beschrijft zichzelf als een tamme leeuw. Roberto Juan zag het licht op 20 april 1969 en is volgens eigen zeggen een echte ram. De leeuw is getemd. Paloma: 'Ik ben een goeierd'. Haar geboorteplaats is Zaragoza, de hoofdstad van Aragon. Nog steeds is zij dus een fan van Real Zaragoza.
Een belangrijke datum binnen het hoofstuk Personalia is 17 mei 1999. Op deze dag trouwt Paloma met Roberto Juan. Uiteraard is de CasaSpider inclusief camera present...
Over de maaltijd kunnen wij kort zijn. Niet omdat hij niet goed zou zijn, INTEGENDEEL, neen, Casa is vergeten de recepten en ingrediënten te vragen. Nu moet hij dus uit het blote hoofd een en ander opdiepen. Wel, het voorafje was ham. Deze was aan de zoute kant, maar smaakte voortreffelijk. Dit voorgerecht werd genuttigd terwijl wij nog steeds naar de voetbalwedstrijd aan het kijken waren. Hierna moesten wij toch verhuizen naar de eetkamer, waar op zeer stijlvolle wijze het eten werd opgediend. Qua uitstraling en presentatie heeft Paloma de eerste positie overgenomen...
De maaltijd was iets Zwitsers. Gedurende zijn drie maanden in Zwitserland heeft de Spider echter nog nooit zoiets gegeten. Niemand wist de naam van het gerecht, het belangrijkste was dat het goed smaakte.
 |
Even was er twijfel of Paloma inderdaad wel zelf had gekookt, zij verkeert
namelijk vaak in kringen waar de vrouw des huizes een cateraar de maaltijd laat verzorgen.
Robert Jan: 'Nou komt het ook weinig voor dat zij in de keuken staat te roeren.' Vijf maal
per week is deze taak namelijk weggelegd voor R.J. Deze opmerking gaf aanleiding tot
heftige discussie, iets wat vaker zou gebeuren op deze avond... Als zijn herinnering hem niet in de steek laat bestond het toetje uit fruit. In ieder geval was het een heerlijke maaltijd! |
Op haar zestiende verhuisde Paloma van Spanje naar Nederland. Zij ging bij haar vader wonen. Haar eerste indruk van Nederland: 'mooie jongens met blond haar, blauwe ogen, met brommers en motoren'. Het was nog niet zo eenvoudig om Nederlands te leren. In het begin deed iedereen zijn best om Engels te spreken. Dit is uiteraard niet de manier om Nederlands te leren. Daarom besloot het groepje waarmee Paloma altijd uitging op een bepaald moment om alleen nog maar Nederlands te spreken, andere talen waren uit den boze. Tevens vertaalde Paloma samen met haar vader alle studieboeken naar het Spaans. En het resultaat mag er zijn, Casa kent weinig mensen die zo mooi Nederlands spreken.
Hierna werd een tijd gesproken over de jeugdvriendjes van Paloma en over het bewaren van tastbare herinneringen als brieven. Zo verhaalde zij over een Duitse vriend van 17 jaar die zij in Griekenland op Kreta heeft leren kennen 'maar wel platonisch, of course', waarvan zij de brieven nooit wil kwijtraken. R.J. vindt het bewaren van brieven niet nodig, hij schrijft wel een dagboek.
Dan was daar Daniel, haar eerste grote liefde. Hem moest zij achterlaten toen zij naar Nederland verhuisde. In die tijd ging de hele groep overdag skieën en 's avonds stenen gooien (sic!), ja het was een mooie tijd.
Robert Jan vindt het verleden maar het verleden en hoorde deze verhalen ook voor het eerst. Paloma ging onverdroten door met Henry, een Duitse jongen, blond met blauwe ogen die ontzettend goed kon flipperen. Vervolgens Bruno. Deze had blauwe ogen en donker haar. 'Die leek op Mies Bouwman.' R.J. en de Spider begonnen elkaar nu zorgelijk aan te kijken. Uiteraard waren al deze relaties platonisch (zoenen mag).
R.J. (hele naam: Robert Jan Kokshoorn) is een echte sporter en is nog Nederlands kampoen 800 meter geweest in 1987 bij de junioren. Op het Internet staat hij nog steeds in de recordlijsten bij AV Sparta. Zijn record op de 800 meter bedraagt 1:50:78 minuten. En ook Paloma mag er zijn, zij was ski-kampioene van Aragon bij de junioren en heeft de marathon van Rotterdam twee maal gelopen in iets meer dan drie uur, nou ja, zeker binnen de vier uren.
De sportcarrière van R.J. is helaas nooit tot bloei gekomen. In 1991 kreeg hij een beurs aangeboden in de USA. Twee weken voordat hij daarheen ging werd echter de ziekte van Pfeiffer geconstateerd. Hij heeft hier te lang mee doorgelopen omdat hij dacht dat hij zo moe was van het trainen. Hiermee heeft hij een jaar verloren en daarna gekozen voor studeren. M.b.t. de dames was toen 'het hek van de dam, niet platonisch', maar Paloma hoeft niets van dit alles te weten.
Beiden zijn dus nogal jaloers aangelegd, derhalve praten zij onderling niet veel over wat er vroeger allemaal gebeurd is. Op de vraag van de Spider waar zij dan wel over praten antwoordt Paloma: 'Hij praat alleen over zijn budget.' Gelukkig was dit een grapje, beiden houden erg van het nieuws en volgen de BBC en CNN. Nu kwam Tony Blair in beeld. Tony Blair is het idool van Paloma. Hij straalt iets kwetsbaars uit en ook zijn manier van spreken trekt haar erg aan.
Casa: 'Maar jij denkt dat het wel goed gaat in Joegoslavie?'
Paloma: 'Ik sta helemaal achter Tony Blair.'
R.J.: (zucht)
Casa: 'En wat doen de Spanjaarden tegenwoordig, Gibraltar het leven een beetje moeilijk
maken...'
Paloma: 'Ja, ach, maar Gibraltar is dan ook een beetje van ons.'
R.J. 'En hoe zit dat dan met Tony Blair?'
Paloma vraagt zich af of Tony Blair eigenlijk kleine kindertjes heeft, of hij op het Internet staat, of er foto's zijn en of de Spider deze aan haar kan geven.
Paloma vindt het grappig dat Casa in een grijs verleden Duits heeft gestudeerd, zij houdt erg van de Duitse taal. R.J. wendt hierbij vol afgrijzen zijn hoofd af. Daarom begon zij ook over dat Duitse vriendje. Het lied dat haar altijd is bijgebleven is Du van Peter Maffay.
Nu was het moment daar om de CD tevoorschijn te halen, 'Ik zal nog dat liedje laten horen. Ja leuk!' R.J. vindt alleen Gute Nacht Freunde van Reinhard Mey een leuk Duits lied.
Het is een leuk gezicht om Paloma voluit te zien meezingen. Als de zin klinkt 'Ich laß dich niemals im Stich' merkt R.J. op: 'Ook al zo'n vervelende Duitser, Stich, net als Schumacher.' Neen, R.J. heeft het niet zo begrepen op Duitsland. Na afloop begint Du gewoon weer opnieuw, hij stond op repeat...
 |
PETER MAFFAY: DU
|
R.J. houdt meer van blues en jazz, zoals Yellow Jackets, Gary Moore, Sting. 'Dat is het enige dat ik mijn ouders kwalijk neem, dat ik geen instrument heb leren spelen.' Dan zet hij een jazz-CD op. Paloma: 'Vreselijk!'.
Ondanks dat hun smaken (af en toe) verschillen, evenals hun meningen zijn Paloma en R.J. elkaar toch tegengekomen. Grappig is dat zij zelfs over de encounter een verschillende perceptie hebben...
Casa: 'Hoe zijn jullie elkaar tegengekomen?'
R.J.: 'He he. Niet zo moeilijk.'
Paloma: 'He he he he. Spaanse les.'
R.J.: 'Van het een kwam het ander.'
Paloma: 'Dat is helemaal niet waar. Omdat jij zo doorgezet hebt.'
R.J.: 'Ik heb helemaal niet doorgezet.'
Paloma: 'Dit is het uiterste! Ik keek helemaal niet naar jou!'
R.J. 'Ja, toen je hoorde dat ik een vriendin had.'
Nu weet de Spider uit eigen ervaring dat de Spaanse les wel eens iets uitloopt, maar dat het 23:00, 0:00, 1:00 of nog later werd, neen, dat heeft hij nog niet mee mogen maken. Roberto Juan wel...
Op Casa's vraag wat de een nu zo aantrekt in de ander...
Paloma (tegen R.J.): 'Omdat je zo vrolijk bent, je bent echt het zonnetje in huis. En je
ogen schitteren...'
R.J. kan ook na lang nadenken geen woorden vinden, hetgeen Paloma wanhopig maakt: 'Je kunt
toch wel iets leuks over mij verzinnen!'.
Paloma: 'Zonder R.J. word ik heel serieus en dat vind ik niet zo leuk.'
R.J.: 'En voor mij geldt het andersom, door haar ben ik serieus geworden.'
Inmiddels was het al laat geworden, het werd tijd om te gaan. Nog één foto moest er gemaakt worden en hier kwam het volgende verschil naar voren. Paloma is een kattenmens en R.J. houdt van honden. Toch is de liefde zo groot dat hij de kat op schoot bij Paloma duldde en gewoon naast haar ging zitten...
Wel, het is een bijzonder leuke avond geworden. Bij het weggaan drukte Paloma de Spider nog op het hart om vooral niets van het gebeurde op het Web te zetten. Als een rechtgeaard verslaggever kon Casa dit verzoek niet honoreren. Nu maar hopen dat hij de vierde cursus Spaans nog bij Unamuno mag volgen, donderdag weten wij meer...
CasaSpider, 2 mei 1999